Planetarium, Tranenpaleis, Nazdrovje!

Es ist Gratis? Ja. Aber, wir brauchen Tickets? Genau.
Daar stonden we dan afgelopen zaterdagavond voor het, blijkbaar uitverkochte, Zeiss-Grossplanetarium. Het zou sluiten voor onbepaalde tijd en hield zijn afscheidsweekend.
We waren niet de enige die gratis naar de sterrenhemel wilden staren en getrakteerd wilde worden op lasershows. 'Kom morgen maar terug om half één, dan hebben we weer kaarten.'
Het was zondag mooi weer, dus waarom niet? De volgende dag stond er een enorme rij, achter ons. Wij, een Oostenrijker, Italiaanse en ondergetekende, waren op tijd en hadden voor de hele groep kaarten geregeld. Onze kaarten koesterend maakten we plannen voor de rest van de middag. En wat doe je als je op zondagmiddag niks te doen hebt en de zon schijnt? Juist. Dan ga je naar de flomarkt in Mauerpark.
Het is door de weeks al bewoont door muzikanten en chillende studenten, maar op zondagmiddag lijkt heel Berlijn er wel te lopen. Jong/oud, local of tourist, Mauerpark is de shit.
Een vlooienmarkt, straatmuzikanten, jongleurs, etenstentjes en bier. Je kijkt er je ogen uit.
Mensen die vrolijk zitten te bbq’en met hun zelf meegebrachte bbq, maar ook kleurrijke figuren met nog keurrijkere tatouages. En dan is er ook nog karaoke.
Zondag had ik echter mijn blik op de kleding gericht. Ik heb er een prachtige zijden jurk gekocht. Hij is heel apart; je vindt hem of te gek, of waanzinnig lelijk. Hij is in ieder geval uniek.
Kleding kopen met een van nature fashionbewuste Italiaanse en een nuchtere Oostenrijker is heel leuk. Heel eerlijk kreeg ik keer op keer te horen: nee, dat is lelijk, doe weg, totdat er uiteindelijk een: ja, staat je goed, kopen! Kwam.
Daarna wandelden we door het zonovergoten Friedrichshain en ik stelde voor naar een Russisch restaurant te gaan. Het stond al lang op m’n lijstje en zij waren er wel voor in; dus ik sleepte ze mee. Hopend op een goede afloop sleepte ik ze mee naar Matroeska in Ostkreuz.
Het was genieten! Verschillende soorten Pelmeni, soep, stroganov en Blini’s. Ik kreeg Sauerkraut in deeg, zo lekker. (Nu ik graag sauerkraut eet en blij ben als het als extra bijlage mij mijn diner of broodje zit, ben ik officieel ingeburgerd in Duitsland) Ook de wodka was fluweel zacht; Nasdrovje!

We moesten ons uiteindelijk nog terug haasten naar het Planetarium. Het was fantastisch om naar de sterren te gapen en de presentator was heel grappig.  (Ik weet wat je denkt; Duitsers met humor? Ik was ook geschokt). Daarna trakteerden ze ons op een lasershow uit 1994. Kei harde techno knalde uit de boxen en de lasershow was zo slecht dat het een soort van goed werd. Het bleek een grapje (ze waren lekker op dreef). Daarna werden de shows beter en kwam er een echte 'Ohrwurm'plaat voorbij. Zo'n nummer dat niet meer uit je hoofd gaat. Het paste perfect bij de afgelopen, onbezorgde dag.
Link naar het nummer. Je bent wel nieuwsgierig. Toen werd het tijd om de lampen uit te doen. Mooi dat ik er nog van heb kunnen genieten voor de verbouwing.

Vrijdag gingen Jeroen en ik weer cultureel doen. Onze honger naar kennis voerde ons naar het Tränenpalast; een voormalig checkpunt waar Oost Berlijners doorheen moesten als ze gebruik wilde maken van station Friedrichsstrabe. Het valt me op dat ik ondertussen heel anders naar musea ga dan ik dat in het begin deed. Ik blijf veel korter en kies maar een paar interessante stukken uit, die ik in de grote Berlijn puzzel in mijn hoofd inpas. Nu is het ook belangrijk om te weten wat veel Berlijnse musea gratis zijn, wat het korte verblijf ‘acceptabel’ maakt. Wat doen Jeroen en ik met de tijd die over is in de namiddag? Taart eten. Na overheerlijke frambozentaart gegeten te hebben, struinde we wat door de stad en hadden we over taal (ITP nerds, jwz). Op een gegeven moment hadden we het over hoe voor buitenstaanders, Nederlands klinkt als lelijk Duits. Om dit te bevestigen maakten we allebei een scherpe GGGGGG! klank. De twee vrouwen die voor ons liepen draaiden zich om en keken ons pisnijdig aan. Ze dachten dat GGGGG betekende dat ze aan de kant moesten. Toen de vrouwen daadwerkelijk aan de kant gingen en Jeroen en ik ze voorbij liepen had ik het niet meer. Volgens mij hebben ze me tot in Zehlendorf kunnen horen lachen.

Daarna was Jeroen zo lief om me te helpen een restaurant van mijn wereldkeuken lijstje af te strepen; we gingen Perzisch eten. Hat gut geschmeckt! We hadden een grote schaal met verschillende voorgerechtjes besteld en hadden net als bij het Libanese restaurant weer géén idee wat we aan het eten waren. Het is zo veel leuker om allemaal verschillende smaken met elkaar te combineren en  te delen met elkaar dan dat je gewoon een soepje vooraf neemt. Daarna kwam ons vlees, zo mals. En toen kwam de rekening, waarna we nog steeds konden lachen. Berlijn is fijn.
 

'Nee joh, ik heb helemaal geen hoogtevrees'. - met Sebastian in Mauerpark.