Kapjes, naadjes, klaar! Kersen Topje Maken Deel Zes

Verrekte lastig dit!

'Pffff. Moeten we hierna NOG iets doen?'
Ik had het werk aan het topje een paar dagen laten liggen en dit had mijn goede zin om te naaien niet echt gestimuleerd. Het moest nu maar eens af. En dat bleek nog best wat gedoe.

(Gevoels)stap 100: mouwkapjes

Te beginnen bij de mouwkapjes. Ik zeg mouwkapjes en geen mouwen omdat het geen mouwen zijn. Het zijn meer een soort afdakjes voor mijn schouders. Ideaal als je snel verbrand dus je schouders graag bedekt, maar geen zin hebt in oksels met gele zweetplekken. En die kapjes bleken nog een hele klus. Het lukte me namelijk niet om de kapjes strak te houden, waardoor er plooitjes in de naden komen. Twee, drie plekken op één mouw, dat kon echt niet. Balen natuurlijk, die mouw moest weer losgehaald worden.En nog een keer en nog een keer. Uiteindelijk vonden we nog één plooitje, maar toen we het tornpincet nodig hadden om het aan te wijzen, realiseerde ik mij ook wel dat het nu ook weer niet zó belangrijk was dat het perfect was.

Grove fouten!

Stap 'zijn we bijna klaar?': zoom

Nadat de mouwen er eindelijk op zaten, was het tijd om de onderkant van het shirt om te zomen. Dit was gelukkig niet erg lastig. Het enige waar ik niet bij stilgestaan had was dat ze zoom twee keer dubbel moest. Op deze manier was de onderkant van het shirt stevig.
Weer afspelden en hoppa, bijna klaar.
Alleen nog de zijsplit. Ik vouwde de stof naar binnen en rats, rats, zonder m'n moeder hulp gooide ik het topje door de naaimachine. 'Als het fout gaat, kan ik het altijd nog loshalen', was het idee erachter.
Gelukkig kwam mijn werk door de commissie en kon ik eindelijk het topje aandoen. Toen ik JAAA AF! wilde schreeuwen, herinnerde m'n moeder mij aan iets wat ik nog vergeten was.
'Voordat het echt af is, moet je het wel even strijken.'

Stap 'we zijn er bijna': strijken

Terwijl ik wachtte voordat de strijkbout warm werd,
plukte ik allemaal kleine draadjes uit de blouse.
Die hulp lussen had ik nu echt niet meer nodig.
In een zeer precies gestreken blouse verscheen ik weer beneden.

Net echt zo, met die mouwen erop.

Mijn moeder documenteerde mijn behaalde prestatie.
Zie hieronder het, ongemakkelijke, resultaat.
Op de foto heb ik de blouse voor een deel in de rok gestoken, dat vond ik mooier. Die draadjes bleek ik er niet allemaal uitgehaald te hebben voor het strijken.  Af en toe vind ik er nog eentje, maar ik denk dat ze er nu echt allemaal uit zijn.

Het is dus gelukt! Mijn eerste shirt is af!
Ben overladen met complimentjes op Facebook, dus dat was ook leuk. Ondertussen ben ik al met een nieuw project begonnen, daar zal ik binnenkort een nieuwe blog over schrijven.

Naaien voor dummies; Kersen Topje maken = check

AF!

Taille Tijd en Priegelwerk - Kersen Topje Maken Deel 5

Nieuwe taille en het tornmesje in actie

In mijn vorige blog liet ik zien dat ik de stof aan kan, maar dat het topje nog niet af was.
In deze blog ga ik werken aan het op maat maken, zodat het topje van hobbezak naar passend gaat.

En zoals het altijd gaat bij kleding, was het boven te wijdt en te strak bij m'n heupen.
Meer taille dus. Hier had ik mijn moeder's hulp gelukkig voor. Ik deed het shirt, aan/uit, 'nee nog een keer kijken', aan/uit, 'ja ik denk dat het zo moet.' Spelden erin. Opnieuw passen en toen opnieuw de zij naad doen. Voordat ik dat kon doen, moest ik wel de oude naad eruit halen. Dit deed ik met een tornmesje. Een rood plastic dingetje dat eruit ziet als zo'n nageletui assesoiretje dat je nooit gebruikt.
Voorzichtig haalde ik de draad eruit en volgde ik de nieuwe lijn die we hadden uitgezet met spelden.
Opnieuw passen en verrekt: het paste toch echt een stuk beter zo!


"Dan gaan we nu de stof inknippen."
"Wat?! Ik zit hier uren al mijn best te doen om de stof niet te beschadigen en nu moet ik erin gaan knippen?"
'Ja, anders krijg je gekke naadjes.'
'Oké, mam, jij hebt hier verstand van..'
Met pijn in mijn hart zette ik de schaar in de extra stof van de naad.
Daarna streken we de stof open en opeens vormde die extra stof binnen geen rare randjes meer.
Knippen in de stof is in sommige gevallen dus wel goed. Niet te ver knippen trouwens. Tot de naad en niet verder. Ik neem aan dat ik niet hoef uit te leggen wat er gebeurt als je verder doorknipt.
(Heb ik overigens niet gedaan. Ik weet dat ik een beetje twaalf ambachten, dertien ongelukken ben, maar zó scheef ben ik nou ook weer niet).



Alleen wat moesten ze nu met die rug? Op de achterkant van het shirt had zich door het aanbrengen van de nieuwe taille zo'n grote hoop stof verzameld dat het leek of ik een bochel had. Dat vond ik niet zo flatteus.
Gelukkig had mijn moeder de oplossing: figuurnaden* in de rug. We knepen twee stukjes stof naar binnen, spelden het af, door de naaimachine halen en poef!
De bochel was weg!

Mijn fietszadel fiasco

Nou, dat ging allemaal soepel. Dat topje zou zo wel klaar zijn..
En toen kwam het beleg. Dat is stom werk, want het is precies werk. Ik moest de beschrijving heel nauwkeurig lezen. Dat blijkt nog verrekt moeilijk.
Gelukkig had ik hulp. Met mijn moeder aanwijzingen naaide ik het beleg aan elkaar.
Hiernaast zie je het resultaat.
Nu hoef je niet gestudeerd te hebben om te begrijpen dat daar mijn hoofd niet doorheen past.
Mooi, maar weinig effectief zadelhoesje is het hooguit. Ik legde het lapje stof op m'n hoofd en paradeerde ermee naar beneden. 'Oops.... Dat werkt niet hè..' zei m'n moeder lachend. Blijkbaar vond ze het ook moeilijk om de beschrijving te lezen. Ik was dolblij dat ik niet de enige was.
Gaf mij weer tijd om ervaring op te doen met mijn nieuwe vriend het tornmesje.

En zo zag de belegpuzzel eruit

Uiteindelijk zat het goed op elkaar en toen begon de ellende pas.
Hoe moet dat dan in het shirt?! 'Goede stof op goede stof'' wist ik mij nog te herinneren, maar ja, dat rare spul moet niet naar buiten komen zetten.
'Ik ga het je zelf laten uitzoeken'
'Ja heel slim'
'Ja je moet het toch zelf leren hè'
'Je zou een uitstekende docente zijn mamma'
Zelf ontdekkend leren. Effectief, dat zeker. Wel lastig.
Na vier minuten puzzelen had ik het door. Ja, alles hangt er bij met rare flapjes, maar die moesten later nog naar binnen gewerkt worden. Eerst moest ik mij maar focussen op het beleg vast krijgen. Dat was best lastig, want doordat de stof dikker is en alle kanten op wil, behalve netjes recht.
De spelden helpen wel en ik wist al dat het belangrijk was om te sturen bij de naaimachine, maar tijdens het vastzetten van het beleg heb ik wel geleerd dat het ook belangrijk is de stof recht te houden. Niet per sé strak, want dat stof moet niet scheuren, maar wel zo dat ik voorkom dat er plooien in krijg.
Die zie je namelijk en dan moet het opnieuw van m'n moeder. ;-)
Het allerlastigste waren de hoekjes. Daar ben ik gewoon een paar keer opnieuw begonnen. Niet geknoeid met de hoekjes, maar gewoon afknippen en opnieuw starten.


Toen het beleg er na veel geworstel eindelijk in zat, moest het geheel naar binnen vast gezet worden. Dat ging ik doen met een 'siersteek'. Een grotere steek die zichtbaar zou zijn. * Slik *
Nu moet alles wel recht, anders zie je dat het scheef is. En het heet 'siersteek' dus het moet ook nog een mooi zijn. Nou, met knikkende knieën (geen bevende handen, want dan werd het sowieso niet mooi) nam ik plaats achter de naaimachine.
Tijdens het werk vond ik het allemaal maar gedoe. Ik bedoel, ik had de kraag toch al, waarom moest er allemaal van dat beleg in?
Totdat ik het aantrok. Zo. Dat zag er toch wel mooi uit als het afgewerkt was.

Mooi hè!

Kers op de taart vormde het lusje. De blouse moest vastgemaakt moeten kunnen worden met een lusje en een knoopje. Het lusje wordt erop gezet door het bovenste naadje van de blouse weer open te maken, het lusje ertussen te zetten en weer met de naaimachine erover heen te gaan. Simpel, maar een erg leuk detail.
Eigenlijk moest er ook een knoopje naast, zodat ik de bovenkant van de blouse vast kon maken.
Ik had alleen geen mooi knoopje en ik vind het eigenlijk ook niet nodig. Geen diep decolleté dat voorkomen moet worden, of iets dergelijks.
Hiernaast kan je het resultaat zien. Het gaat nu echt ergens op lijken!

Belangrijkste tip voor deze afwerking?
Geduld. 
Het heeft me geleerd mijn verwachting bij te stellen. Ik dacht 'nou, die grote lappen zitten in elkaar, mijn hoofd en armen komen door de stof, ik ben bijna klaar.
Dit bleek nog maar het begin.
Mijn geduld werd de dagen daarna ook op de proef gesteld, toen ik overging tot de laatste stappen, namelijk het opzetten van de mouwkapjes en het afwerken van de naden onder, maar dat is voor de volgende keer!

*in mijn oorspronkelijke stukje noemde ik deze naden coupenaden. Mijn moeder wist mij gelukkig te corrigeren. De naden in mijn rug waren figuurnaden. Coupenaden zitten onder je borsten. Weer wat geleerd.

De Machtige Machine Werkt Weer - Kersen Topje Maken Deel Vier

De machtige machine werkt weer. Vandaag heeft mijn moeder de naaimachine in haar oude glorie kunnen herstellen. Ik ging dus weer aan de slag.

Naden, zigzag en rafels

Stap 9: zigzaggen

Met de werkende machine was het een eitje. De draad opzij houden, langzaam starten en dan gaan. ´Als je sneller gaat, gaat het makkelijker´, zei mijn moeder en ze had gelijk. Op de naaimachine staan een schildpad en een haas om het tempo mee aan te geven, dat vind ik lief. Het maakt bovendien dat het de enige knop is die ik snap op de machine.
Vooral op de lange, rechte stukken kon ik de stof snel door de machine jagen. Aan het einde was ik geretourneerd aan het werk. Draden opzij houden, starten, de stof zachtjes sturen met links. Bij een hoek de naald in de stoep houden, voetje van de naaimachine omhoog tillen, stof draaiden en voetje er weer opzetten.

Voorpanden aan elkaar zetten

Tip: als je te ver bent in de bocht en het lukt niet meer om de naald in de stof te houden, doe je het voetje omhoog, trek je de stof naar je toe en knipt de draden af. Leg de stof er dan gewoon opnieuw op in de goede richting en start opnieuw. Mijn randjes waren netjes gezigzagd, wat ook maar goed was, want er zaten al rafels aan de randjes.

Stap 10: Stikken
Met de stof gezigzagd was het tijd voor de stap waardoor de top ergens op gaat lijken; panden aan elkaar stikken. Rest alleen nog de vraag; hoe moet dat?
Ik las de beschrijving en dacht 'hè? Wat moet ik doen?!'
Na enig puzzelen had ik de twee voorpanden en begreep ik dat die aan elkaar vast moesten, vanaf de split. Hoe moest ik dat stikken? Mijn moeder keek toe; 'als je het zelf doet, leer je beter'
Die moeder van mij kan zo mijn klassen overnemen, ik had het niet beter kunnen zeggen.
Na enig puzzelen had ik door dat ik de goede stukken stof op elkaar moest leggen. Deze stukken zette ik aan elkaar met naalden. Hierbij moest ik opletten dat ik rekening hield met de naaimachine. De rechter buitenkant van de stof komt onder de machine. Hierdoor moet ik op een manier spelden die totaal niet logisch is als je links bent, maar soi, dan moet ik dat maar leren.

Gelukt!

Voorpanden aan elkaar gespeld legde ik het geheel onder de naaimachine. Ik vond het toch best spannend. Zo spannend blijkbaar dat ik vergat de draden vast te houden bij het begin en de spoel gelijk weer vastliep. Uiteraard stond mijn moeder er precies op dat moment bij. Beetje jammer.
Voordeel was wel, dat ze gelijk de machine kon fixen. Gelukkig kwam ik een stuk minder dom over, doordat ik de bovendraad zelf kon inrijgen, waar ik een paar dagen geleden niet van had verwacht daar ooit de volgorde van te onthouden. Na de valse start, kon ik beginnen om de panden aan elkaar te stikken. Langzaam haalde ik één voor één de spelden er uit terwijl ik de naaimachine het werkt liet doen. Voorpanden aan elkaar, check!
Daarna moesten de voor en achterkant aan elkaar vastgemaakt worden bij de schouders. Daar had ik te weinig stof open gelaten met het uitknippen, maar met een beetje smokkelen kreeg ik die ook aan elkaar. Ik gooide na afloop het geheel over mijn hoofd en het leek wel een zwemvest. Niet echt charmant. Daarna moesten de zij naden aan elkaar vast. Het geheel wat ik toen aantrok, leek zowaar op een topje. Goed, boven is het te los en onder wat strak en ze boord is nog niet af, maar de basis is er!

Actie shot. Nog niet af, maar
technisch gezien wel draagbaar

Ik heb hier echt plezier in!

Kersen Topje Deel Drie en Zelf Suikervrije Ontbijtkoek Maken

Vandaag het echte werk met de naaimachine. Verliep niet helemaal naar wens.

Spoeltje onder voordat ik begon

Spoeltje onder, na 5 minuten. GRR.

Stap 9: zigzaggen
Ik moest een zigzag steek maken langs de randen om zo te voorkomen dat ze stof zou gaan rafelen.
Klinkt niet zo lastig toch?
Nou, dat leek mij eerst ook niet totdat mijn moeder begon voor te doen hoe ik de draden moest spannen. 'Dan ga je daar langs, hier onderdoor, daar inhaken, linksom en dan daardoor steken en dan moet het draad bij de kruising rechtsaf en dan blablablabla.'
Oké... Nou goed, dat was lastig, maar met een keer oefenen kan ik dat vast wel.
De onderste draad zat verstopt in een spoeltje. Dat spoeltje moest ik vastzetten, draadje vast laten klikken en dan moet ik aan de knip aan de zijkant draaien zodat de bovenste naald de onderste zou pakken. Dat lukte me niet, maar mamma draaide aan een knop en toen lukte het wel. 'Welke knop was dat mam?' 'Hè? O nee, maakt niet uit, nu heb je het.'
Nou. Ze zou het eerst wel even voordoen. Ze begon, maar na vier steken begon ze aan de vier knoppen bovenop te draaien. 'Nee, de steek is niet goed. Nee nu nog niet! Hè hoe kan dat nou?!'
Terwijl ik er naast stond, naar hetzelfde werk keek en absoluut geen verschil zag. Terwijl mijn moeder zich frustreerde over het uiterlijk van de zigzag steek, ragde ze lapje na lapje door de machine. Toen was ze tevreden en bleven er nog vier lappen stof voor mij over. Twee grote, twee kleine.
'Als nou de draad er zonder mij uit gaat, weet je nu hoe het moet. Als er iets vast blijft zitten, dan moet je niet gaan trekken, maar stoppen en dan los ik het wel op als ik thuis ben.'
Nou, zo ver zou het toch niet komen? Soepel liet ik mijn eerste lapje door de machine lopen. Toppie.
Lapje twee ging ook wel goed, totdat ik op een hoekje kwam. Bij het draaien bleef het een beetje hangen, maar ik dacht 'gewoon even door die machine heen raggen, komt het vast goed. Opeens kwamen er vier in plaats van 2 draden uit de machine. Ik knipte het werk af en probeerde we boel te repareren. Toen kwamen er drie draden uit de machine. Toen haalde ik het spoeltje er maar uit, deed alles zoals het hoorde en toen kwamen er 0 draden uit de machine. Top.
Na een kwartier kloten besloot ik maar niet meer verder te pielen aan het stukje Zwitsers vakwerk.
'Dan maar wachten tot mamma thuis komt', verzuchtte ik.

Nog geen man over boord natuurlijk. Stelde het werk aan mijn onderzoek nog een uur uit door onzinnige Youtube filmpjes te kijken en schreef daarna weer een klein deel af. Om toch nog iets leuks te doen vandaag, besloot ik zelf ontbijtkoek te maken.
Ik koop sinds kort de honingkoek van de Ecoplaza, maar die is duur. Plus, de dichtstbijzijnde Ecoplaza is dertig kilometer verderop. Een simpel uitziend recept op het internet zag er wel de moeite waard uit.

Hoopvolle start

 

• 250 gram roggemeel
• 200 gram melk
• 1 ei
• 100 gram honing
• 2 eetlepels appelstroop
• 2 theelepels baking soda
• snufje zout
• 2 eetlepels koekkruiden

Hmmm.. ?

Roggemeel had ik niet, baking soda ook niet. Nu hadden we wel zelfrijzend bakmeel in huis en aangezien dat een combinatie van meel en rijsmiddel is, leek mij dat wel geschikt. We hadden nog maar 90 gram, dus de rest heb ik bijgevuld met bloem, want dat na veelvuldig onderzoek met behulp van google kwam ik erachter dat dat ook meel is.
Ik had nog 60 gram honing, dus ik besloot gewoon een extra lepel appelperenstroop bij het mengsel te gooien.
Dat geheel begon ik te roeren met een garde. Dat was dom, want ik had een grote meelbal die na drie keer roeren vast bleef zitten. Klopte dat los, pakte een mixer en ging wat roerend. De boel in een cakeblik gegooid en voor 50 minuten in een oven van 175 graden geduwd. Nog wat rozijntjes erop gegooid, hoppa!
Nu weet ik dat het gebruikelijk is om te delen op je blog over hoe lekker het wel niet was en hoe trots je wel niet op jezelf bent dat je dit hebt gedaan en hoe makkelijk het was, maar toen ik na 50 minuten mijn cakeblik uit de oven trok was trots niet het eerste wat in mij op kwam.
Ik keek naar het zielige hoopje, niet gerezen cake. Het arme, 1/3 gebruikte cakeblik. Knalde het blik op het fornuis en keek naar de verpieterde rozijntjes bovenop.
Ach ja, het gaat niet om het uiterlijk, als het maar lekker smaakt. Altijd als iets breekt of scheurt in de oven zegt mijn moeder ook altijd 'ach joh, in je mond gaat het toch kapot.'
Ik sneed een lekkere, warme plak af, bracht het na wat blazen naar mijn mond toe en nam een hap.
Wat. Een. Aanfluiting.

Wat. Een. Schoonheid.

Ik heb verdorie kommen en gardes staan afwassen voor deze troep. Smakeloze substantie die net niet naar iets smaakt. Mijn vader geeft altijd hetzelfde compliment aan eten; 'het was warm.'
Nou, meer heb ik er ook niet over te zeggen. Het was warm.
URGH.
Dus ik ging op de bank zitten en apathisch tv kijken. Nu is er niks deprimerender dan overdag televisie kijken en naar twintigers te kijken die naar elkaar schreeuwen bij een MTV datingshow, maar iets maakt dat ik bleef kijken. Chagrijnig struinde ik de kasten af, op zoek naar iets te eten wat geen suiker was en iets anders was dan die eeuwige kaas die ik eet, plofte weer neer op de bank. Twee uur later keek ik op uit mijn mijmeringen. Net voordat ik wegzakte in een combinatie van verveling,  zelfmedelijden en walging, besloot ik de tv uit te zetten.
Ik had het tenminste wel geprobeerd. Bovendien was vandaag niet zo slecht. Het weer buiten was niet verschrikkelijk. Misschien zou ik daar mijn boekje wel kunnen lezen. Misschien zou dat helpen.
Ik had het tenminste wel geprobeerd.