Fietsen, Schaatsen en Falafel

‘Bend through your knees. Alright. Now, you got to push the edges of your skates. It’s not a forward motion, try to press your feed to the sides, like so.‘– Deze week fietsen, schaatsen en falafel!

Zaterdagmiddag besloot ik erop uit te trekken met mijn fiets. Potsdam stond in de planning, maar ik belandde in Babelsberg. Combinatie van verdwalen, ‘als ik hierlangs fiets is het vast korter’ en ‘hey weet je wat, ik ga hier gewoon rechts in plaats van links’. (Ik weet het, mijn leven is niet alleen ruig, maar ook spontaan)

Ik moest een heuvel op. Fietsen in Duitsland is mooi, maar vermoeiend. Terwijl ik bij een informatiebord was stond uit te hijgen, knoopte een Duits echtpaar een gesprek met me aan. Ze raadde mij een boek aan van een Duitse vrouw over Nederland. Alleen om de treffende titel ‘Auf Heineken Könn Wir Uns Eineken’, wil ik het lezen. Even verderop sloeg ik de weg naar de Universiteit van Babelsberg en was met stomheid geslagen; wat een uitzicht!
De gebouwen van de universiteit horen bij de lelijkste ooit. Zelfs de VU lijkt mooi in vergelijking met deze bouwvallige architectuur. Maar vanaf dit hoger gelegen terrein keek ik uit op Schloss Babelsberg en de Gleineckerbrug. Zoveel geschiedenis in één oogopslag. Ik besloot mijn fiets neer te leggen en vanuit het gras te staren naar al dat moois. Ik had mijn camera niet mee. Het spijt me. Toch denk ik niet dat die camera had kunnen vastleggen wat ik daar zag. Van sommige dingen kan je alleen maar een mentaal plaatje maken. Onderaan de heuvel kreeg ik in een uitgestorven restaurant bij mijn kopje thee een gratis geschiedenis les over het Midden Oosten, reisverslagen en levenswijsheid van mijn Libanese ober. Anderhalf uur later sprong ik weer op mijn fiets. Een bijzondere dag.

 

Zondag vertrok ik naar het Wannsee conferentie huis. Nu ongeveer tien jaar open voor bezoek, omdat de burgermeester eerst bang was voor Nazi bedevaarten, kan je vrij door de villa lopen die bekend staat als de plek waar de ‘Endlösung’ gepland is. ‘Maar daar klopt natuurlijk niks van, vertelde de gids snel, Joden werden al vernietigd op massale schaal in concentratiekampen. Het was meer een luxe weekendje weg dat Heydrich gepland had om zich tot hoofd van de operatie te kunnen benoemen.’ Gek om Eichmann’s notules te kunnen lezen, nadat ik zoveel uur met hem bezig ben geweest voor mijn documentaire. De notulen van zijn proces liggen ook in de villa. ‘Hier heeft hij met Heydrich een sigaar gerookt en wiskey gedronken om de goede afloop te vieren.’ Hm..

De gids en het museum waren beiden uitstekend. De rondleiding in het Duits gevolgd. Dit gaat prima, zoals het over het algemeen goed met mijn Duits gaat, totdat ze erachter komen dat je geen Duitser bent. Dan willen ze allemaal in het Engels met je praten. Nein, nein, ich möchte gern mein Deutsch üben! Verschrikkelijk, die aardige, meedenkende mensen!

Maandag ben ik met een groep Erasmusstagiairs gaan schaatsen. Ze komen overal vandaan, Brazilië, Jordanië, maar ook België. Hele leuke mensen. Schaatsen dus. Nulvoudig Olympisch kampioen Saskia Cluistra deed het wel even voor. ‘Bend through your knees. Alright. Now, you got to push the edges of your skates. It’s not a forward motion, try to press your feed to the sides, like so.‘
Stond zelf ook de hannesse, ik had kunstschaatsen aan. Heel leuk om iedereen, sommige voor het eerst, zo te zien wiebelen.

Maandag de stad in geweest en mijn eerste Duitse boek gekocht ‘Die Prinsesin Auf die Erbse’, een collectie van sprookjes van Hans Christiaan Andersen. Ik dacht, niet te moeilijk beginnen. Daarna ging ik fallaffel eten. Dat vind ik achteraf heel grappig.

Goopi Gawiyya Bagha Bajiya en Gefrituurd Ijs

Vrijdagavond geschreven in de S-Bahn. Soms heb ik het gevoel of ik hier woon.

Na een oproep op Facebook stond ik zaterdag op de stoep van een huis in Wedding, Berlijn. Via de krakerige intercom kreeg ik te horen dat ik naar het achterhuis moest, drie hoog en dan twee keer links. “Bedankt’, zei ik tegen de stem. Ik kende hem niet. Ik wist alleen hoe hij heette, dat hij jarig was en dat ik was uitgenodigd.
‘Hoi.’
‘Hoi.’
‘Je bent de eerste.’
‘O, echt?’
‘Ja.’
‘Oh. Ik ben nooit de eerste!’
Na een wat ongemakkelijk begin raakte we al snel gewoon aan de praat. Andere gasten arriveerden en het was erg gezellig. Met één meisje klikte het goed. Ze gaf me Berlijn tips. ‘Ik ken een restaurant, het is er een beetje raar, maar het eten is geweldig’. Ik spoorde haar aan snel verder te vertellen.
Het was een Koreaans restaurant, waarvan de muur was behangen met Duitse Bijbelteksten. De menu kaart werd ingeleid door Bijbelversen en het restaurant heette uiteraard Ichtus. Je werd nog net niet gedoopt bij je bestelling, maar het eten zou waanzinnig zijn.
Een paar uur later zaten we samen in het restaurant. Ze had niet overdreven, over het eten of de omgeving. Heerlijk. We kletsen een eind weg in het Duits (ongelofelijk hoe makkelijk ik nu Duits praat in vergelijking met een maand terug) en hadden een super gezellige avond.

Maandag waren grade 6 en hun docenten uitgenodigd op de Indiaanse ambassade. De Berlinale is in de stad en we mochten daar een Indiaanse film kijken en werd getrakteerd op een lunch met allemaal overheerlijke Indiaanse hapjes. Ik heb voor het eerst Samosa’s gegeten en het smaakte naar meer. Gelukkig was er ook meer. Ze bleven me maar eten in m’n handen duwen. Zwaar leven.
De film was zoals een leerling zei: ‘heel anders dan wat ik normaal zie’ en heel mooi geanimeerd. Kijk vooral de trailer om een indruk te krijgen.  De ambassade medewerkers waren allemaal heel erg beleeft en vriendelijk en behandelde ons als royalty. Na afloop kreeg ik nog een enorme kalender mee met prachtige foto’s van India, als dank voor mijn komst. Ik had na het hartelijke ontvangst zelf meer het idee dat ik hen moest bedanken door ze kaas en klompen te geven, maar blijkbaar dachten zij er anders over. Lachend nam ik de kalender aan en nu zijn mijn witte muren niet meer zo wit.

’s Middags kocht ik mijn fiets en reed ik een overwinningsronde door Berlijn. De zon scheen, het weer was heerlijk. Ik reed Unter der Linden, door de Brandenburger Tor de Tiergarten in. Toen de Siegessäule voor me verscheen voelde ik me ook even onoverwinnelijk. Wat heerlijk om een fiets te hebben! Was het echt nog maar drie weken geleden dat ik mensen van hun fiets af zag vallen doordat het zo ijzelde? Ik reed de fiets naar huis en zag in de spiegel tot mijn verbazing dat mijn hele gezicht rood was. Zo hard had ik toch niet gefietst? Na een uur was mijn gezicht nog steeds rood. En toen realiseerde ik me het; ja hoor, ik was verbrand. In Februari.

 Woensdag ging ik naar een film van de Berlinale; der Kreis. Fantastische film! Gelukkig ondertiteld, want het was een Zwitsers Duitse film en geloof me, daar versta je niks van. Helaas geen trailer kunnen vinden, maar het gaat over homoseksualiteit in de jaren 50 en is een drama docu over het eerste homo paar dat in Zwitersland legaal mocht trouwen. Schokkend, hartverwarmend en erg mooi.

’s Avonds had ik afgesproken met Max. Hij was in Berlijn een week aan het rondzwerven voor literaire doeleinden. We haalden mijn camera op bij Jeroen en ik sleepte beide heren mee naar een Vietnamees restaurant. Heerlijk en billig gegeten en kennis gemaakt met het fenomeen: ‘gefrituurd ijs’. Jeroen en ik waagden ons er allebei aan het was echt heel lekker. Gedenkwaardig, aldus Jeroen.
Sluit ik me bij aan.

Vergane Glorie En Brownies

In mijn zoektocht naar vergane DDR glorie afgelopen zondag, speelde het weer goed mee.
Regen spoelde de sneeuw weg, bruine vlekken verschenen en alles zag er vies en vergaan uit.
De U-Bahn bracht me naar Treptower Park en daarna zou ik wel zien.
Doordat ik afgelopen april tijdens onze schoolreis naar Berlijn ging solliciteren, had ik namelijk het park met het enorme Sovjet monument gemist. Ik had erover gelezen en wat ik ervan gehoord had, was het spectaculair. Dus ik erheen.

Ik had niet opgezocht waar alles precies zou zijn, ik dacht; ‘hoe moeilijk is het twaalf meter hoge beeld van de Sovjet Redder te vinden?’. Nou het blijkt verdraaide lastig. Het Treptower Park dient namelijk niet alleen ter meerdere eer en glorie van de Sovjet Unie. Het park is 88,2 hectare groot (als dat je wat zegt) en ik heb er een uur in rondgelopen zonder het monument te spotten. Rondvaartboten, vervallen torens, een Jugend Eiland en een café dat zijn beste tijd had gehad. Deze Biergarten, Haus Zenner, was erg populair in de DDR, maar stond er nu maar zielig bij. De muren van het bijgebouw waren verzakt, de ramen waren kapot gegooid. Het toppunt van de vergane glorie was echter dat das Zenner nu een Burger King is. De ironie.

Ik vond een informatiebordje. De kaart verklaarde een hoop. Ik had niet links uit de metro moeten stappen, maar rechts. Ik liep richting het monument. De bomen boden geen beschutting meer en de regen plensde naar beneden. Ik liep moederziel alleen in het park, op zoek naar mijn Sovjet soldaat.
Eenmaal bij het monument aangekomen bleef ik buiten het hek staan. Ja, de soldaat was indrukwekkend. Ik rilde van de koud. ‘Ik kom in de lente wel weer terug’, dacht ik terwijl ik rechtsomkeert draaide. Op naar een café.  Dat blijkt niet makkelijk op zondag. Rond het Treptower Park had ik na 20 minuten nog niks gevonden.

Ik pakte de metro naar Sonnenallée, dé DDR straat. Ook daar vergane glorie allom. Graffiti, smerige gebouwen. Wandelend door de zijstraten zag ik interessante dingen. Oude kapsalons waar banken ingezet waren, een barretje in gebouwd was en nu als café functioneerde. Boekenkastjes aan de muur waar je boeken uit kon pakken, als een soort openbare bibliotheek. Café’s waar kleurrijke affiches protesteerde tegen alles wat met geld en de kerk te maken had. De buurt heeft zijn rode kleur nog niet verloren. Helaasch, alles was dicht.

Liep er ondertussen zelf ook als vergane glorie bij. Totaal verregend, moe en koud, stortte ik neer bij een of ander wazig café. De eigenaar keek me met medelijden aan en zette me aan een tafeltje bij de verwarming. Eenmaal boven een dampende kop chocolade melk ontdooide ik weer. 

Ik pakte de metro richting het centrum en besloot bij de Friedrichstraße uit te stappen. Eenmaal boven de grond liep ik Jeroen tegen het lijf. Hij was de dag ervoor in Berlijn aangekomen en net op het punt om met zijn familie naar het Checkpoint Charlie museum te gaan. Al die miljoenen mensen hier en ik kom hem tegen. Unglaublich.

Door Lex’ verhalen over Curaçao werd ik me erg bewust van de kou hier.
Ik besloot vanmiddag brownies te bakken en omdat het een succes was;
bij deze het recept voor ‘Saskia’s- hoe word ik binnen 30 minuten de meest geliefde persoon binnen boarding- Brownies.’

Meng 300 gram bastardsuiker, 75 gram bloem, 60 gram cacaopoeder, 3 eieren en 170 gram boter tot 1 beslag. Snijdt 200 gram pure chocola in stukjes en roer deze door het beslag. Ze het geheel 25 minuten in de oven op 160 graden. Boen nu het beslag van de keukenkastjes, oven, spatels, handgrepen, vloer, je elleboog en het aanrechtsblad en veeg alle bloem en cacaopoeder op. Haal alle chocoladevlekken uit je kleding en neem een douche. Dubbel check of je gezicht en lichaam chocolade vrij is en begin aan de afwas. Haal vervolgens de brownies uit de oven en schrijf een dreigbrief die ervoor zorgt dat niemand je brownies opeet terwijl ze afkoelen. Roep als ze afgekoeld zijn 1x hard: 'brownies are done guys' Zie ze binnen drie minuten verdwijnen. Pak je eigen stuk dat je al in veiligheid had gebracht. Geniet.