Algemene Beschouwingen: Liefde

De afgelopen maand heb ik maar weinig uren achter mijn laptop doorgebracht.
Ik realiseerde me dat ik nog twee maanden had en alles had prioriteit over informatievoorziening aan het thuisfront/documentatie voor later.
Toen ik mijn laatste blog schreef stond ik op het punt om mijn moeder van het station te halen. Na 5 gezellige, vertrouwde dagen vertrok ik zelf naar Polen. Samen met Sebastiaan ben ik in Wroclaw geweest en daarna ben ik zelf doorgereisd naar Krakau. De reis bestond uit veel zien en eten. Hmm, Pools eten. En aangezien mijn liefde ook door de maag gaat(1), heeft Polen mijn hart gestolen.
Eenmaal thuis werden de uren die ik lesgeef op de Middle School verdubbelt en moest ik
beginnen met het geven van aardrijkskunde. Terwijl ik de boeken weer indook en aardlagen vervloekte, was het ongemerkt al 1 mei geworden en was ik in de stad voor het Mai fest. Nadat ik de demonstraties had aanschouwd en door de drukte en muziek een authentiek Koninginnedag gevoel had gekregen, stonden Iris, Mandy en Daisy op de stoep.Het regende, er zat niks anders op dan eten en praten. Café in, café uit; taart 1, taart 2. Dag 1, dag 2, dag 3. Dag 4 vertrokken ze na een rondleiding over de school en 's avonds zat ik te dineren met Jan, Jutta en Finn. Onder het genot van een heerlijke Mexicaanse maaltijd praatten we bij en concludeerde Jan dat ik, ondanks al mijn verhalen over eten, nog mijn tenen kon zien. Ik deelde mijn 'Berlijn expertise' met ze en ik ben blij dat de stad ze zo goed bevallen is.

Ondertussen, terwijl mijn uren opgevoerd waren in de Middle School en er twee collega's van Boarding in het buitenland zitten, waardoor mijn uren op Boarding ook opgevoerd zijn, werd ik voor twee dagen in de week aangenomen op de Primary School. Een echte baan, met echte verantwoordelijkheid en een echt salaris.
Ondertussen werk ik 45 uur per week. Hier heb ik geen spijt van; het is voor een paar weken en ik werk nu met alle leerlingen van BBIS.
Vanaf de peuterspeelzaal (Early Development) tot en met de Seniors (eindexamen kandidaten).
Ik kan rustig zeggen dat geen dag hetzelfde is en ik elke dag verschillende uitdagingen voor mij heb.

Maar tussen het rennen en vliegen in is er toch iets gebeurt. Boarding is mijn huis geworden.
Ergens tussen het 'schuif je stoel aan'  en 'dat moet eerst in de vaatwasser', ben ik mij aan de leerlingen gaan hechten. Het zit in kleine dingen. Ik merkte het voor het eerst toen ze terug kwamen na de April Break. Toen ze in februari terugkwamen, vervloekte ik ze voor het verstoren van mijn rust. Schreeuwend over de gangen, precies in de keuken als ik er wilde zijn en de altijd volle wasmachine. Zuchtend sleepte ik mijzelf de trappen af terwijl ik afscheid nam van snel internet en verdween in de eeuwige drukte van 60 studenten.
In April dacht ik alleen; hey, daar zijn ze weer en versnelde mijn stappen terwijl ik van de trap liep. De deur ging open en daar renden ze alweer achter elkaar aan. Ik lachte en schudde mijn hoofd; 'ze zijn er weer'.
Een paar dagen later kwam er laatkomer thuis en uit het niets kreeg ik opeens een dikke knuffel omdat ze me gemist had. Compleet verrast en geraakt realiseerde ik me dat de leerlingen zich ook steeds meer aan mij hechten. Met twee collega's weg lijken ze me opeens allemaal gevonden te hebben; Saskia, kan je me helpen? Hey Saskia, ik heb pannenkoeken/taart/muffins gebakken, wil je wat? 'Saskia, van de zomer ga ik naar Amsterdam, waar moet ik heen? en de (gevreesde) vraag 'Saskia.. Jij werkt volgend jaar toch ook nog hier?' komen voorbij.

Gisteren was het 'Russian Culture Night' en de Russen hadden mij aangeboden dat ik een gast kon meenemen. Gratis eten, vermaak en een rondleiding door de school? Ik wist wel iemand die daar oren naar zou hebben. Jeroen kwam daarom ook langs om mij in mijn natuurlijke habitat te bewonderen. Jeroen zelf werd ook bewonderd. Van leerlingen wilden allemaal weten of 'that handsome guy' mijn vriendje was en mijn vrouwelijke collega's vonden hem ook 'really cute'. Nee zei ik, die van mij zit op een Caribisch eiland. 'What?! That's awesome! Why aren't you there?!'. Maar Jeroen's ego is lekker gestreeld, heel vervelend voor hem.
Culture Nights zijn feesten die we om de zoveel tijd hebben die worden georganiseerd door de leerlingen van een bepaalde cultuur. Eerder hebben we genoten van een Mariachi band en goddelijk Mexicaans eten, Chinese dumplings met garnalen en liedjes en nu was Mother Russia aan de beurt. Met 13 studenten zijn zij de grootste en ongetwijfeld de trotste groep. De verwachtingen rond hun avond waren dan ook hooggespannen.
De zaal was versiert met Russische vlaggen, lange tafels waren gedekt en iedereen was op zijn best gekleed. We kregen eerst een gelikte video van 10 minuten te zien over Rusland's belangrijkste steden. Zo cool.. 'Jeroen, wil je naar Rusland?' 'Ja, prima. Zullen we volgende week gaan?' Wat interessant is dat Jeroen opmerkte dat wij het merendeel van de grote Russische steden niet kennen, terwijl ze meer inwoners hebben dan Amsterdam. Zo'n avond is dus een mooie manier om kennis te maken met de Russische cultuur los van 'wat heeft Putin nu weer gedaan?'.
Tijdens de presentatie kwam er de tekst 'Russia is not only a country of beauty, but also of great victories'. Ik hield mijn hart vast. Ze zouden toch niet..... Om vervolgens Guus Hiddink op het beeld te zien en alleen maar sportoverwinningen te zien.
Daarna kregen we te eten. We kregen 'frikandellen soep' met vlees, aardappels en kool erin, Pirozhki, een bolletje gevuld met ui, kool en vlees. Pannenkoeken die we konden vullen met een dikke kaas/kwarkachtige substantie gemixt met rozijnen en/of kaviaar. En ' Sel'd' pod shuboy (or Shuba, from Russian шуба (fur coat)), also known as "dressed herring", is chopped salted herring under a "coat" of shredded cooked beet, sometimes with a layer of egg or other vegetable' (Bedankt Wikipedia) en is heerlijk creme'ig. Ook was er gehakt gerold in kool. Veel kool dus, net als in Polen. En bietensalade. Vatrushka, gevulde deegdingetjes met kersen of rozijnen en/of creme taart toe. En ja, voordat Lex het vraagt; ik at uiteraard een Vatrushka en taart.
Niet alle leerlingen waren ervan gecharmeerd. Ze keken niet bepaald verlekkerd naar de kool en zoals de enige Nederlandse leerling het omschreef: 'Goed. Er was dus een Rus en die dacht op een dag 'laat ik lekker vis tussen m'n pannenkoek doen'. Nadat hij een hap van zijn caviaar pannenkoek had genomen verkondigde hij dat hij zo toch nog maar even naar een restaurant ging.
We kregen een of ander wazig drankje te drinken dat eruit zag als cola, maar smaakte naar vis. Zelfs ik vond het niet lekker. Toen kwam er een Russische groep die traditionele liedjes zong en ronddanste. De Russen dansten in een kringetje en wij klapten allemaal vrolijk mee. Daarna leidde ik Jeroen rond. 'Ze zijn er altijd' zei hij, terwijl we door Boarding liepen. 'Ik wist het natuurlijk wel, maar nu snap ik pas hoe intensief het is. Jij moet wel betrokken zijn bij je stage, je woont met ze samen.' Inderdaad, geen ontsnappen mogelijk. En op dat moment realiseerde me hoe erg ik ze zal missen als ik straks weg ben.

Ik besloot 's avonds daarom samen met ze het Songfestival te kijken, wat heel gezellig was. We lagen allemaal op de bank uit te buiken en iedereen had zijn mening klaar. De jongens vonden dat Polen moest winnen. Zoek de video maar op als je wilt weten waarom. Nederland was de grote favoriet en iedereen juichte mee toen Nederland punten kreeg.
Maar, voordat mijn leven op een Hallmark kaart gaat lijken door deze beschrijvingen, zal ik de boel gelijk nuanceren. Ik ben niet altijd gek op 'mijn' studenten. Tijdens het optreden van de Oostenrijkse act vloog de ene homofobe opmerking na de andere door de kamer.  De Russische jongens. 'I don't understand why Austria doesn't revoke his citizenship.' 'This can't win'. Mijn collega en ik probeerden het te counteren; waarom zou je niet trots zijn op iemand met een mooie stem en zo'n geweldige uitstraling? Zoals mijn collega het mooi zei; omdat iemand niet precies zo is als jij, geeft het je niet het recht om jezelf beter te vinden of om die persoon af te kraken. Stop being a douchebag. Samen juichten we voor Oostenrijk en waren we oprecht blij dat ze won.
Rusland werd ondertussen tijdens het uitreiken van hun punten en elke keer als ze zelf punten ontvingen uitgeboe'd. Ze bleven op die momenten ijzig koud en strak naar het scherm staren of juichten hard genoeg om het negatieve geluid te overstelpen. Tegen het einde van de puntentelling zaten ze er wat verslagen bij. Gelukkig was de culture night een succes geweest.

Vanmiddag zat ik kliekjes te eten in de keuken en de Russische meisjes vertelde mij over de stad waar ze vandaan kwamen. Ik vind het moeilijk aan jullie te omschrijven hoe waardevol dat soort momenten zijn, maar ik heb het met deze blog geprobeerd over te brengen. Hij was wat anders dan normaal, maar soms zit de magie in kleine dingen.
Morgen vertrek ik met 'mijn' 6th graders (groep 8) naar een klein plaatsje in de Noord Duitse bossen voor een weekje boogschieten, spelletjes en kampvuren. Het gaat de hele week regenen, ouderwets gezellig Nederlands weer, jottum!

(1: vraag maar aan Lex)

Lutherstadt, Muggelberg and the creepy abandoned building

Last Monday we took the 8th graders to Wittenberg; Lutherstadt.
And I know what you are all thinking; 'Saskia, I envy you so much. I would just love to sit in a bus for 90 minutes with 60 screaming children behind me.'
Well, that's why I'm telling you all this; sharing is caring and I'm that nice.
After what seemed like hours of agony, I was released from the bus a welcome breath of fresh air hit my face and my carsickness, and with that my grumpiness, disappeared.
What's next? I asked my colleague. 'We're going to the tree.'
Oeh, the tree. I instantly got excited, because I knew which tree she was talking about.
Luther was the kind that liked to make a show and burned his bull of excommunication (that's

basically a letter from the pope stating that Luther is no longer invited to his party) at the town gate, for all to see. 
'Legend has it' that Luther's followers knew that they wanted to commemorate the moment for times to come, so they planted a tree right on the smoldering ashes. Looking forward to seeing a majestic oak, I was a little surprised when I arrived at the tree. Yes, it was old, but not thát old...
After listening to student's presentations about the tree, I found a sign that confirmed what I already had suspected. This was not the Luther tree. Apparently the tree got chopped down and was replaced by this one in 1855 to commemorate the peace of Ausburg.
After that we went to the Luther museum that was situated in the Luther house to look at Luther' stuff. The building was Luther's former monastery and after converting his fellow monks and nuns, he moved into the monastery again and made it his private home, which definitely beats franticly searching the internet for a vacant room.
We walked to a church where Luther preached, but we couldn't get in. 2017 will be 'Luther Year' and Germany is preparing the famous town for it. Which unfortunately meant that all the churches and important buildings were framed by scaffolds and wrapped up with white cloths; like presents waiting to be opened. We took the kids to lunch early, they didn't mind that we wouldn't go into any of the churches. I had a great salad and got to know the staff of the German department a little better.
After that we had to return and if you take anything away from this tale; don't go to Wittenberg. At least not before 2016.


Sunday I set out to do something active outside. The weather here has been very 'borderline'; it can be sunny one moment and raining, even hailing, the next. Combine that with a strong wind and you have no idea what to wear whatsoever. Sunday was lovely however. Jack, Jana and I went to climb the Muggelberg. And yes, that made me think of Harry Potter as well. We were joking a bit about 'our great adventure' and how rough and though we were for climbing a 'mountain' and non of us could ever imagine what we would later find on top of it..

We set sail with our ship on the rough tides (aka; we had a ferry ride that lasted 2 minutes), walked through a beautiful forest and eventually ended up on top of the mountain.
Or so we thought, because while we were admiring the view, we saw a higher one with a platform. We decided to go there and that's when the real adventure started. We left the trodden path and eventually found the right mountain. We knew about the tower at the top, but what we didn't know was the platform had been abandoned for quite some time. It was surrounded by fences, which we climbed and we climbed the tower. The view was magnificent. I can't describe it. We watched airplanes land on Schönefeld and stared the Fernsehnturm in the distance. 

Next to the tower there was another building that looked abandoned as well. We climbed another fence and explored the building. Paint coming of of the ceiling broken glass, some beer bottles; this looked promising. A little hesitant we discovered room after room. Jack discovered an old lift and a ladder that led into the cellar, which neither of us dared to descend. After a while we discovered more rooms and staircases and our curiosity won. The darker the rooms, the more treasures it held.
Creepy treasures, that is. A room where there was just a dark engine. A room filled with papers and an huge opened safe. Something that looked like an old kitchen. A huge water tank that floated above our heads and a storage room where we found grocery lists from the '80 and packages with DDR stamps.
One of the rooms was completely dark and I tried to see what was inside by using the flash of my camera. ´Click´ the camera said and I screamed. The room was empty except for a large plastic white table with some tools on it. I ran.
The place was so creepy, but the decay was so beautiful at the same time.
Later when we were sipping our banana beers in a Mexican restaurant, we concluded that we had a very adventurous day. Adventurous and fun. Another great weekend.

Planetarium, Tranenpaleis, Nazdrovje!

Es ist Gratis? Ja. Aber, wir brauchen Tickets? Genau.
Daar stonden we dan afgelopen zaterdagavond voor het, blijkbaar uitverkochte, Zeiss-Grossplanetarium. Het zou sluiten voor onbepaalde tijd en hield zijn afscheidsweekend.
We waren niet de enige die gratis naar de sterrenhemel wilden staren en getrakteerd wilde worden op lasershows. 'Kom morgen maar terug om half één, dan hebben we weer kaarten.'
Het was zondag mooi weer, dus waarom niet? De volgende dag stond er een enorme rij, achter ons. Wij, een Oostenrijker, Italiaanse en ondergetekende, waren op tijd en hadden voor de hele groep kaarten geregeld. Onze kaarten koesterend maakten we plannen voor de rest van de middag. En wat doe je als je op zondagmiddag niks te doen hebt en de zon schijnt? Juist. Dan ga je naar de flomarkt in Mauerpark.
Het is door de weeks al bewoont door muzikanten en chillende studenten, maar op zondagmiddag lijkt heel Berlijn er wel te lopen. Jong/oud, local of tourist, Mauerpark is de shit.
Een vlooienmarkt, straatmuzikanten, jongleurs, etenstentjes en bier. Je kijkt er je ogen uit.
Mensen die vrolijk zitten te bbq’en met hun zelf meegebrachte bbq, maar ook kleurrijke figuren met nog keurrijkere tatouages. En dan is er ook nog karaoke.
Zondag had ik echter mijn blik op de kleding gericht. Ik heb er een prachtige zijden jurk gekocht. Hij is heel apart; je vindt hem of te gek, of waanzinnig lelijk. Hij is in ieder geval uniek.
Kleding kopen met een van nature fashionbewuste Italiaanse en een nuchtere Oostenrijker is heel leuk. Heel eerlijk kreeg ik keer op keer te horen: nee, dat is lelijk, doe weg, totdat er uiteindelijk een: ja, staat je goed, kopen! Kwam.
Daarna wandelden we door het zonovergoten Friedrichshain en ik stelde voor naar een Russisch restaurant te gaan. Het stond al lang op m’n lijstje en zij waren er wel voor in; dus ik sleepte ze mee. Hopend op een goede afloop sleepte ik ze mee naar Matroeska in Ostkreuz.
Het was genieten! Verschillende soorten Pelmeni, soep, stroganov en Blini’s. Ik kreeg Sauerkraut in deeg, zo lekker. (Nu ik graag sauerkraut eet en blij ben als het als extra bijlage mij mijn diner of broodje zit, ben ik officieel ingeburgerd in Duitsland) Ook de wodka was fluweel zacht; Nasdrovje!

We moesten ons uiteindelijk nog terug haasten naar het Planetarium. Het was fantastisch om naar de sterren te gapen en de presentator was heel grappig.  (Ik weet wat je denkt; Duitsers met humor? Ik was ook geschokt). Daarna trakteerden ze ons op een lasershow uit 1994. Kei harde techno knalde uit de boxen en de lasershow was zo slecht dat het een soort van goed werd. Het bleek een grapje (ze waren lekker op dreef). Daarna werden de shows beter en kwam er een echte 'Ohrwurm'plaat voorbij. Zo'n nummer dat niet meer uit je hoofd gaat. Het paste perfect bij de afgelopen, onbezorgde dag.
Link naar het nummer. Je bent wel nieuwsgierig. Toen werd het tijd om de lampen uit te doen. Mooi dat ik er nog van heb kunnen genieten voor de verbouwing.

Vrijdag gingen Jeroen en ik weer cultureel doen. Onze honger naar kennis voerde ons naar het Tränenpalast; een voormalig checkpunt waar Oost Berlijners doorheen moesten als ze gebruik wilde maken van station Friedrichsstrabe. Het valt me op dat ik ondertussen heel anders naar musea ga dan ik dat in het begin deed. Ik blijf veel korter en kies maar een paar interessante stukken uit, die ik in de grote Berlijn puzzel in mijn hoofd inpas. Nu is het ook belangrijk om te weten wat veel Berlijnse musea gratis zijn, wat het korte verblijf ‘acceptabel’ maakt. Wat doen Jeroen en ik met de tijd die over is in de namiddag? Taart eten. Na overheerlijke frambozentaart gegeten te hebben, struinde we wat door de stad en hadden we over taal (ITP nerds, jwz). Op een gegeven moment hadden we het over hoe voor buitenstaanders, Nederlands klinkt als lelijk Duits. Om dit te bevestigen maakten we allebei een scherpe GGGGGG! klank. De twee vrouwen die voor ons liepen draaiden zich om en keken ons pisnijdig aan. Ze dachten dat GGGGG betekende dat ze aan de kant moesten. Toen de vrouwen daadwerkelijk aan de kant gingen en Jeroen en ik ze voorbij liepen had ik het niet meer. Volgens mij hebben ze me tot in Zehlendorf kunnen horen lachen.

Daarna was Jeroen zo lief om me te helpen een restaurant van mijn wereldkeuken lijstje af te strepen; we gingen Perzisch eten. Hat gut geschmeckt! We hadden een grote schaal met verschillende voorgerechtjes besteld en hadden net als bij het Libanese restaurant weer géén idee wat we aan het eten waren. Het is zo veel leuker om allemaal verschillende smaken met elkaar te combineren en  te delen met elkaar dan dat je gewoon een soepje vooraf neemt. Daarna kwam ons vlees, zo mals. En toen kwam de rekening, waarna we nog steeds konden lachen. Berlijn is fijn.
 

'Nee joh, ik heb helemaal geen hoogtevrees'. - met Sebastian in Mauerpark.

Een maandag in Berlijn

Tijd voor het Joodse Museum.
Ik stelde het al een tijdje uit, het leek me namelijk geen gezellig uitje. Daarom niet minder interessant en belangrijk.
Allereerst is er het gebouw. Het mooie, gele museum, de rare stalen slang ernaast en de scheve kubus er tegenover. De kubus is de academie waar ik een aantal weken geleden voor een lezing was. Niet onder de indruk van de volledig witte, haast steriele academie, was ik benieuwd of het museum zelf wel zo bijzonder is als men zegt. Het museum is namelijk zo ontworpen dat het ook leeg een ´experience´ moet zijn. Dus.
Ik nam een audioguide om de architectuur beter te kunnen begrijpen. Bleek niet zo´n succes. Alles stond ook op bordjes. Ik zie het maar als vooronderzoek voor jullie. Doe er je voordeel mee.
Ik daalde een lange trap af en kwam in het museum. Scheve vloeren, rare hoeken, lege ruimtes, het kille steen en een kamer die gevuld is met blikken hoofden waar je overheen kan lopen, zijn ingrediënten voor een nare sfeer. Toch was het museum, op deze verdieping na, geen deprimerende bedoeling. De bovenste twee verdiepingen gingen over de Jodendom in Duitsland tijdens het Romeinse rijk tot ongeveer de twintigste eeuw. Daarna wordt het, begrijpelijke wijze, grimmiger.
Persoonlijk vond ik de tekeningen die een gevangene van Theresienstadt had gemaakt het meest indrukwekkend. Het waren op zichzelf prachtige kunstwerken, zo mooi gemaakt en die schoonheid in contrast met het onderwerp van de tekeningen was erg apart. Tegen het einde van mijn bezoek, toen ik weer in de nare kelder was, werd ik naar van de scheve vloeren, terrortuin en na de Holocaust toren had ik het helemaal gehad. Ik wilde naar buiten. Had de terrorarchitectuur mij dan toch in zijn greep gekregen? Ik snapte mijn reactie niet zo goed.
Eenmaal herenigd met mijn telefoon in de garderobe snapte ik het pas. Ik was het museum om 10:45 ingegaan en het was 14:30. Met alleen mijn ontbijt achter de kiezen, was ik veranderd in een vaatdoekje. Toch heeft het museum zeker een indruk op me gemaakt.

Opgelucht om het donkere museum achter me gelaten te hebben, at ik al wandelend een broodje. Ik besloot de weg maar gewoon te volgen en dan wel zien waar ik uitkwam. Het werd een prachtige wandeling. Terwijl ik langs de Spree liep, waande ik me even op de Nederlandse grachten. Historische haven, stond opeens groot op de borden aangeven. Na het derde bord won mijn nieuwsgierigheid het. Nou. Drie lullige bootjes en een reddingsboei. Die tijd kan ik jullie ook weer besparen.
Later kwam ik in een suf parkje aan. Besloot een ander bordje te volgen. Wat ik daar zag, had ik nooit verwacht. In dit kleine, verstopte parkje, wonen twee beren. Twee echte beren. Later las ik dat beer Maxi sinds een aantal weken alleen woont. Zijn maatje Schnute was kortgeleden overleden. Vroeg Bas vrijdag nog waarom beren een logo waren van Berlijn, kreeg ik hier het antwoord op een presenteerblaadje aangereikt. Of eigenlijk meer in een berenkuil.
Ik passeerde kerken, mooie gebouwen en kwam op een vreemd kerkhof terecht. Hele grote kruizen sierden de graven. Het café ‘Zur Letzte Instanz’ , met uitzicht op het kerkhof, laat sinds 1621 een mooi staaltje Duitse humor zien. Ik sloeg een straat in en stond oog in oog met een enorm muurgedicht. 

'Berlijn
de morgenlucht is een bezoedeld kle..’
Wacht. Dit is Nederlands! Toen ik de laatste zin van het gedicht de zon is geel had gelezen, brak de hemel open en kletterde de regen met een noodvaart naar beneden. Vol verbazing staarde ik naar de muur. Vrolijk zette ik mijn wandeling door en al soppend door de plassen. Ik liep door de leuke winkelstraatjes rond de Hackische markt, waar het ene leuke boetiekje na het andere verscheen. 

Maar dan opeens, een Joods kerkhof. ‘

"Op dit kerkhof werden Joden in 1942 bijeengedreven."

Ik kijk op en zie dat de gevels boven mijn leuke boetiekjes onder de kogelgaten zitten.

Berlijn.

International Dinner, Rolschaatsen en Bezoek

Zondag stond ik afgelegen Schoneweide tussen allemaal Erasmus studenten te smullen. Op een tafel, verlicht door een bouwlamp, stond een uitgebreide verzameling van lekkere, internationale specialiteiten. Viskoekjes uit Portugal, Franse kaas en wijn, Oostenrijkse Apfelstrudel, Duitse aardappels salade, Griekse bladerdeeg hapjes, Vlaamse chocolademouse en nog veel meer.
Wat had keukenprinses Saskia mee? Ik geloof niet dat ik iemand gelukkig had kunnen maken met hutspot, boerenkool of erwtensoep. De Nederlandse keuken bestaat vooral uit lekkere dingen als vla, bokkenpootjes, mergpijpjes, tompoezen, roze koeken, oliebollen, moorkoppen en Groningerkoek. Nu had ik ook geen kaassouflé’s, kroketten, frikadellen, bamischijven, friet of bitterballen op voorraad, dus ik ging voor stroopwafels. Iedereen was helemaal lyrisch erover, dus hup Holland hup! Het was het dichtste bij nationale trots dat ik ooit ben geweest.
Het huis waar we waren was leeg, op de tafel en een piano na. De piano werd van goede spelers voorzien en de schalen raakten leger. Het was een ontzettend leuke avond!

Sommige van jullie zullen weten dat ik een zwak heb voor 80’ies disco muziek. Toen iemand mij meevroeg naar een Rollerdisco was mijn antwoord dan ook; jaaaaaaaaaa!
Alleen. Hoe werken die dingen eigenlijk?
Het Rolleravontuur werd gehouden in Club SO36, waar ik ook rolschaatsen kon huren. De club ziet er erg cool uit, veel graffiti en andere muurkunst. Ik was niet enige die nog nooit op de rolschaatsen had gestaan. De Belg waar ik mee was had er gelukkig ook geen kaas van gegeten. Hij ging ook, heel sportief, eerst op z’n bek, zodat ik me niet lullig hoefde te voelen toen ik even later ook met m’n gezicht over de vloer schoof.
Nu is rolschaatsen op zich niet zo moeilijk. Je staat op vier wielen, je kan niet omvallen, want je hoeft niet te balanceren. We kregen echter een les waarin we trucjes gingen leren en die trucjes… tsja. Op een gegeven moment stond ik op één been te draaien en dacht ik; goh, hoe lang zal dit goed gaan? Ongeveer 30 seconden. Ik viel opzij en in mijn val probeerde ik me nog vast te houden aan iets om niet te vallen. Het bleken de enorme borsten van m’n buurvrouw. Oeps. Sorry.
Ik kan nog meer voorbeelden geven over hoe het ging, maar denk je maar gewoon mij in, op rolschaatsen en dan komen vast de juiste beelden in je op. Ik heb hard gelachen en ik ga als deze blauwe plekken weg zijn, er vast nieuwe bijmaken in de SO36.

Toch was de kers op de taart van deze week mijn bezoek. Bas, Mark en ik hebben ons twee dagen uitstekend vermaakt. Het was zo fijn om bekenden te zien, lekker bij de kletsen en leuke dingen te doen! Vrijdag was het prachtig weer en de jongens wilden dat ik ze Potsdam liet zien. Prima; gaan we doen, maar dan wel op de fiets. We fietsten in het zonnetje terwijl ik ze vertelde over de highlights; ‘kijk een kasteel! Kijk, nog een! Jongens, hier ook een kasteel! Hey, drie keer raden wat er hier staat?!’ en om de zoveel tijd ‘o jongens, het is zo leuk dat jullie hier zijn’ of ‘kijk nou, wat een mooie natuur!’ uitriep. 

’s Avonds heerlijk uit eten geweest in Berlijn en zaterdagochtend zijn we gaan wandelen door de stad. Het is gek hoe je anders tegen een stad aankijkt als je andere mensen er rondleid. Opeens viel het me op hoeveel werkzaamheden er in de stad zijn en hoe het weer ontzettend bepalend is voor je ‘Berlijn ervaring’. De zon bleef zaterdag namelijk weg, en opeens verscheen er een grauwe bouwput voor mijn ogen. Toch blijf ik gek op de bouwput, het voelt namelijk als mijn bouwput.
We doken de grond onder om te schuilen voor de regen. Samen met Jeroen gingen de jongens en ik mee met “Berlin Unterwelten” en bezochten we twee bunkers uit de Koude Oorlog. De gids had fantastische verhalen en aan het einde van de tocht realiseer je je dat de bunkers eigenlijk alleen maar geschikt zijn om te schuilen tegen de regen. Als er een nucleaire oorlog uitbreekt, gaan we allemaal dood. Nou, op deze gezellige noot hou ik er voor deze week mee op, tot volgende week!

Zon, See en de Tadschikische Teestube

Afgelopen week stond in het teken van het prachtige weer. Terwijl ik dit typ huilt de wind buiten, is de lucht grijs en regent het zachtjes. Mijn deprimerende omgeving is een pijnlijke herinnering aan het feit dat het nog winter is. Een winter waar ik er nog makkelijk vanaf ben gekomen met drie weken sneeuw. Een winter waar ik met twintig graden en zonder jas buiten liep.

Zaterdag ging ik naar Wannsee. De biertuinen waren open en iedereen was vrolijk door het mooie weer. Ik heb er een beetje rondgewandeld, gelezen en een nieuw bos gevonden.
Serieus, hoeveel bossen zijn er in Brandenburg? Meer heeft Wannsee overigens ook niet te bieden. Ik moet me altijd door de oudjes en rijke expats heen ellebogen als ik er ben, maar ‘normale’ mensen wonen hier niet. Mensen hebben hier hun boot en hun tweede huis. Het heeft een beetje dat trieste Scheveningen gevoel. Deze stad is dood totdat de lente komt. Een voorproefje van wat komen gaat kreeg ik in de vorm van een penetrante verflucht. Terwijl ik langs de haven flaneerde, bleken alle mannen uit Wannsee spontaan hebben besloten hun boot te gaan verven. Lekker, tot zover mijn gezonde wandeling in de buitenlucht.

Zondag ging ik richting Potsdam. Op het Pfaueninsel had iemand mij vertelt dat er naast een Nederlandse wijk, ook een Russische kolonie was in Potsdam. Om de immigranten meer thuis te laten voelen hadden ze houten blokhutten en een kerk voor ze gebouwd. Tijdens deze fietstocht vond ik de daadwerkelijke mooie huizen van Potsdam. Verscholen, buiten het centrum liggen enorm groteske huizen. Ze liggen op een schaal van ‘o mijn god, dit is mijn barbie droomhuis’ tot ‘krakend, verlaten spookhuis’. Op weg naar de bellevedere van Potsdam, vond ik mijn lievelingshuis. Het was niet bepaald het mooiste huis wat ik ooit gezien had, maar de tekst op het huis stal mijn hart: ‘Ich hab gebaut nach meinem Sinn, und wem das Haus nicht gefällt, der bau es besser für sein Geld.’

Men was al sassy in 1863. Doet me deugd. Toen ik vanaf de Bellevedere uit keek over de stad, bedacht ik me dat ik het toch wel goed voor elkaar had.

Datzelfde gevoel had ik ook een dag later, toen ik in Mauerpark lag.
De zon brandde nog steeds en ik was omringt door groepjes mensen, honden en zwerfafval. Het was veel te mooi weer om in een museum te zijn, dus ik ging op zoek naar resten van de muur. Dat is op de Bernauer StraBe na nog best lastig. Het is dat ik wist waar ik moest zoeken, maar er veel is er niet meer. Nieuwbouw vult de gaten van de dodenstrip. Er zijn nog een paar ‘halve huizen’, maar vele stonden in de steigers, klaar om weer compleet te worden. Een stad moet door, dat begrijp ik, maar ergens vind ik het zonde.
Ik vind het interessant om erover na te denken in hoeverre je dingen moet bewaren en in hoeverre je bijvoorbeeld muurresten nodig hebt om iets te kunnen herdenken. En in hoeverre je iets moet herdenken, waarom dat belangrijk is. Ik trok geen conclusies, viel in slaap en werd een uur later verbrand wakker. 

In het kader van mijn projectje ‘etend de wereld rond’, waarin ik in restaurants eet van landen waar ik nog nooit eerder ben geweest, ging ik met Jana naar een Tadschikische Teestube. Zeg dat maar eens 3x achter elkaar. Nadat we onze schoenen uit hadden gedaan, liepen we een prachtige kamer in. Het zag sprookjesachtig uit. We namen plaatst op de kussen en genoten van een Russisch theeritueel met een samovar en aten soep. Mijn soep werd in een heel brood geserveerd en was goddelijk. Toe had ik een Canadese thee specialiteit, met ahoornsiroop, room en Canadese Wiskey. Wederom een geslaagd experiment!