Kapjes, naadjes, klaar! Kersen Topje Maken Deel Zes

Verrekte lastig dit!

'Pffff. Moeten we hierna NOG iets doen?'
Ik had het werk aan het topje een paar dagen laten liggen en dit had mijn goede zin om te naaien niet echt gestimuleerd. Het moest nu maar eens af. En dat bleek nog best wat gedoe.

(Gevoels)stap 100: mouwkapjes

Te beginnen bij de mouwkapjes. Ik zeg mouwkapjes en geen mouwen omdat het geen mouwen zijn. Het zijn meer een soort afdakjes voor mijn schouders. Ideaal als je snel verbrand dus je schouders graag bedekt, maar geen zin hebt in oksels met gele zweetplekken. En die kapjes bleken nog een hele klus. Het lukte me namelijk niet om de kapjes strak te houden, waardoor er plooitjes in de naden komen. Twee, drie plekken op één mouw, dat kon echt niet. Balen natuurlijk, die mouw moest weer losgehaald worden.En nog een keer en nog een keer. Uiteindelijk vonden we nog één plooitje, maar toen we het tornpincet nodig hadden om het aan te wijzen, realiseerde ik mij ook wel dat het nu ook weer niet zó belangrijk was dat het perfect was.

Grove fouten!

Stap 'zijn we bijna klaar?': zoom

Nadat de mouwen er eindelijk op zaten, was het tijd om de onderkant van het shirt om te zomen. Dit was gelukkig niet erg lastig. Het enige waar ik niet bij stilgestaan had was dat ze zoom twee keer dubbel moest. Op deze manier was de onderkant van het shirt stevig.
Weer afspelden en hoppa, bijna klaar.
Alleen nog de zijsplit. Ik vouwde de stof naar binnen en rats, rats, zonder m'n moeder hulp gooide ik het topje door de naaimachine. 'Als het fout gaat, kan ik het altijd nog loshalen', was het idee erachter.
Gelukkig kwam mijn werk door de commissie en kon ik eindelijk het topje aandoen. Toen ik JAAA AF! wilde schreeuwen, herinnerde m'n moeder mij aan iets wat ik nog vergeten was.
'Voordat het echt af is, moet je het wel even strijken.'

Stap 'we zijn er bijna': strijken

Terwijl ik wachtte voordat de strijkbout warm werd,
plukte ik allemaal kleine draadjes uit de blouse.
Die hulp lussen had ik nu echt niet meer nodig.
In een zeer precies gestreken blouse verscheen ik weer beneden.

Net echt zo, met die mouwen erop.

Mijn moeder documenteerde mijn behaalde prestatie.
Zie hieronder het, ongemakkelijke, resultaat.
Op de foto heb ik de blouse voor een deel in de rok gestoken, dat vond ik mooier. Die draadjes bleek ik er niet allemaal uitgehaald te hebben voor het strijken.  Af en toe vind ik er nog eentje, maar ik denk dat ze er nu echt allemaal uit zijn.

Het is dus gelukt! Mijn eerste shirt is af!
Ben overladen met complimentjes op Facebook, dus dat was ook leuk. Ondertussen ben ik al met een nieuw project begonnen, daar zal ik binnenkort een nieuwe blog over schrijven.

Naaien voor dummies; Kersen Topje maken = check

AF!

Taille Tijd en Priegelwerk - Kersen Topje Maken Deel 5

Nieuwe taille en het tornmesje in actie

In mijn vorige blog liet ik zien dat ik de stof aan kan, maar dat het topje nog niet af was.
In deze blog ga ik werken aan het op maat maken, zodat het topje van hobbezak naar passend gaat.

En zoals het altijd gaat bij kleding, was het boven te wijdt en te strak bij m'n heupen.
Meer taille dus. Hier had ik mijn moeder's hulp gelukkig voor. Ik deed het shirt, aan/uit, 'nee nog een keer kijken', aan/uit, 'ja ik denk dat het zo moet.' Spelden erin. Opnieuw passen en toen opnieuw de zij naad doen. Voordat ik dat kon doen, moest ik wel de oude naad eruit halen. Dit deed ik met een tornmesje. Een rood plastic dingetje dat eruit ziet als zo'n nageletui assesoiretje dat je nooit gebruikt.
Voorzichtig haalde ik de draad eruit en volgde ik de nieuwe lijn die we hadden uitgezet met spelden.
Opnieuw passen en verrekt: het paste toch echt een stuk beter zo!


"Dan gaan we nu de stof inknippen."
"Wat?! Ik zit hier uren al mijn best te doen om de stof niet te beschadigen en nu moet ik erin gaan knippen?"
'Ja, anders krijg je gekke naadjes.'
'Oké, mam, jij hebt hier verstand van..'
Met pijn in mijn hart zette ik de schaar in de extra stof van de naad.
Daarna streken we de stof open en opeens vormde die extra stof binnen geen rare randjes meer.
Knippen in de stof is in sommige gevallen dus wel goed. Niet te ver knippen trouwens. Tot de naad en niet verder. Ik neem aan dat ik niet hoef uit te leggen wat er gebeurt als je verder doorknipt.
(Heb ik overigens niet gedaan. Ik weet dat ik een beetje twaalf ambachten, dertien ongelukken ben, maar zó scheef ben ik nou ook weer niet).



Alleen wat moesten ze nu met die rug? Op de achterkant van het shirt had zich door het aanbrengen van de nieuwe taille zo'n grote hoop stof verzameld dat het leek of ik een bochel had. Dat vond ik niet zo flatteus.
Gelukkig had mijn moeder de oplossing: figuurnaden* in de rug. We knepen twee stukjes stof naar binnen, spelden het af, door de naaimachine halen en poef!
De bochel was weg!

Mijn fietszadel fiasco

Nou, dat ging allemaal soepel. Dat topje zou zo wel klaar zijn..
En toen kwam het beleg. Dat is stom werk, want het is precies werk. Ik moest de beschrijving heel nauwkeurig lezen. Dat blijkt nog verrekt moeilijk.
Gelukkig had ik hulp. Met mijn moeder aanwijzingen naaide ik het beleg aan elkaar.
Hiernaast zie je het resultaat.
Nu hoef je niet gestudeerd te hebben om te begrijpen dat daar mijn hoofd niet doorheen past.
Mooi, maar weinig effectief zadelhoesje is het hooguit. Ik legde het lapje stof op m'n hoofd en paradeerde ermee naar beneden. 'Oops.... Dat werkt niet hè..' zei m'n moeder lachend. Blijkbaar vond ze het ook moeilijk om de beschrijving te lezen. Ik was dolblij dat ik niet de enige was.
Gaf mij weer tijd om ervaring op te doen met mijn nieuwe vriend het tornmesje.

En zo zag de belegpuzzel eruit

Uiteindelijk zat het goed op elkaar en toen begon de ellende pas.
Hoe moet dat dan in het shirt?! 'Goede stof op goede stof'' wist ik mij nog te herinneren, maar ja, dat rare spul moet niet naar buiten komen zetten.
'Ik ga het je zelf laten uitzoeken'
'Ja heel slim'
'Ja je moet het toch zelf leren hè'
'Je zou een uitstekende docente zijn mamma'
Zelf ontdekkend leren. Effectief, dat zeker. Wel lastig.
Na vier minuten puzzelen had ik het door. Ja, alles hangt er bij met rare flapjes, maar die moesten later nog naar binnen gewerkt worden. Eerst moest ik mij maar focussen op het beleg vast krijgen. Dat was best lastig, want doordat de stof dikker is en alle kanten op wil, behalve netjes recht.
De spelden helpen wel en ik wist al dat het belangrijk was om te sturen bij de naaimachine, maar tijdens het vastzetten van het beleg heb ik wel geleerd dat het ook belangrijk is de stof recht te houden. Niet per sé strak, want dat stof moet niet scheuren, maar wel zo dat ik voorkom dat er plooien in krijg.
Die zie je namelijk en dan moet het opnieuw van m'n moeder. ;-)
Het allerlastigste waren de hoekjes. Daar ben ik gewoon een paar keer opnieuw begonnen. Niet geknoeid met de hoekjes, maar gewoon afknippen en opnieuw starten.


Toen het beleg er na veel geworstel eindelijk in zat, moest het geheel naar binnen vast gezet worden. Dat ging ik doen met een 'siersteek'. Een grotere steek die zichtbaar zou zijn. * Slik *
Nu moet alles wel recht, anders zie je dat het scheef is. En het heet 'siersteek' dus het moet ook nog een mooi zijn. Nou, met knikkende knieën (geen bevende handen, want dan werd het sowieso niet mooi) nam ik plaats achter de naaimachine.
Tijdens het werk vond ik het allemaal maar gedoe. Ik bedoel, ik had de kraag toch al, waarom moest er allemaal van dat beleg in?
Totdat ik het aantrok. Zo. Dat zag er toch wel mooi uit als het afgewerkt was.

Mooi hè!

Kers op de taart vormde het lusje. De blouse moest vastgemaakt moeten kunnen worden met een lusje en een knoopje. Het lusje wordt erop gezet door het bovenste naadje van de blouse weer open te maken, het lusje ertussen te zetten en weer met de naaimachine erover heen te gaan. Simpel, maar een erg leuk detail.
Eigenlijk moest er ook een knoopje naast, zodat ik de bovenkant van de blouse vast kon maken.
Ik had alleen geen mooi knoopje en ik vind het eigenlijk ook niet nodig. Geen diep decolleté dat voorkomen moet worden, of iets dergelijks.
Hiernaast kan je het resultaat zien. Het gaat nu echt ergens op lijken!

Belangrijkste tip voor deze afwerking?
Geduld. 
Het heeft me geleerd mijn verwachting bij te stellen. Ik dacht 'nou, die grote lappen zitten in elkaar, mijn hoofd en armen komen door de stof, ik ben bijna klaar.
Dit bleek nog maar het begin.
Mijn geduld werd de dagen daarna ook op de proef gesteld, toen ik overging tot de laatste stappen, namelijk het opzetten van de mouwkapjes en het afwerken van de naden onder, maar dat is voor de volgende keer!

*in mijn oorspronkelijke stukje noemde ik deze naden coupenaden. Mijn moeder wist mij gelukkig te corrigeren. De naden in mijn rug waren figuurnaden. Coupenaden zitten onder je borsten. Weer wat geleerd.

De Machtige Machine Werkt Weer - Kersen Topje Maken Deel Vier

De machtige machine werkt weer. Vandaag heeft mijn moeder de naaimachine in haar oude glorie kunnen herstellen. Ik ging dus weer aan de slag.

Naden, zigzag en rafels

Stap 9: zigzaggen

Met de werkende machine was het een eitje. De draad opzij houden, langzaam starten en dan gaan. ´Als je sneller gaat, gaat het makkelijker´, zei mijn moeder en ze had gelijk. Op de naaimachine staan een schildpad en een haas om het tempo mee aan te geven, dat vind ik lief. Het maakt bovendien dat het de enige knop is die ik snap op de machine.
Vooral op de lange, rechte stukken kon ik de stof snel door de machine jagen. Aan het einde was ik geretourneerd aan het werk. Draden opzij houden, starten, de stof zachtjes sturen met links. Bij een hoek de naald in de stoep houden, voetje van de naaimachine omhoog tillen, stof draaiden en voetje er weer opzetten.

Voorpanden aan elkaar zetten

Tip: als je te ver bent in de bocht en het lukt niet meer om de naald in de stof te houden, doe je het voetje omhoog, trek je de stof naar je toe en knipt de draden af. Leg de stof er dan gewoon opnieuw op in de goede richting en start opnieuw. Mijn randjes waren netjes gezigzagd, wat ook maar goed was, want er zaten al rafels aan de randjes.

Stap 10: Stikken
Met de stof gezigzagd was het tijd voor de stap waardoor de top ergens op gaat lijken; panden aan elkaar stikken. Rest alleen nog de vraag; hoe moet dat?
Ik las de beschrijving en dacht 'hè? Wat moet ik doen?!'
Na enig puzzelen had ik de twee voorpanden en begreep ik dat die aan elkaar vast moesten, vanaf de split. Hoe moest ik dat stikken? Mijn moeder keek toe; 'als je het zelf doet, leer je beter'
Die moeder van mij kan zo mijn klassen overnemen, ik had het niet beter kunnen zeggen.
Na enig puzzelen had ik door dat ik de goede stukken stof op elkaar moest leggen. Deze stukken zette ik aan elkaar met naalden. Hierbij moest ik opletten dat ik rekening hield met de naaimachine. De rechter buitenkant van de stof komt onder de machine. Hierdoor moet ik op een manier spelden die totaal niet logisch is als je links bent, maar soi, dan moet ik dat maar leren.

Gelukt!

Voorpanden aan elkaar gespeld legde ik het geheel onder de naaimachine. Ik vond het toch best spannend. Zo spannend blijkbaar dat ik vergat de draden vast te houden bij het begin en de spoel gelijk weer vastliep. Uiteraard stond mijn moeder er precies op dat moment bij. Beetje jammer.
Voordeel was wel, dat ze gelijk de machine kon fixen. Gelukkig kwam ik een stuk minder dom over, doordat ik de bovendraad zelf kon inrijgen, waar ik een paar dagen geleden niet van had verwacht daar ooit de volgorde van te onthouden. Na de valse start, kon ik beginnen om de panden aan elkaar te stikken. Langzaam haalde ik één voor één de spelden er uit terwijl ik de naaimachine het werkt liet doen. Voorpanden aan elkaar, check!
Daarna moesten de voor en achterkant aan elkaar vastgemaakt worden bij de schouders. Daar had ik te weinig stof open gelaten met het uitknippen, maar met een beetje smokkelen kreeg ik die ook aan elkaar. Ik gooide na afloop het geheel over mijn hoofd en het leek wel een zwemvest. Niet echt charmant. Daarna moesten de zij naden aan elkaar vast. Het geheel wat ik toen aantrok, leek zowaar op een topje. Goed, boven is het te los en onder wat strak en ze boord is nog niet af, maar de basis is er!

Actie shot. Nog niet af, maar
technisch gezien wel draagbaar

Ik heb hier echt plezier in!

Kersen Topje Deel Drie en Zelf Suikervrije Ontbijtkoek Maken

Vandaag het echte werk met de naaimachine. Verliep niet helemaal naar wens.

Spoeltje onder voordat ik begon

Spoeltje onder, na 5 minuten. GRR.

Stap 9: zigzaggen
Ik moest een zigzag steek maken langs de randen om zo te voorkomen dat ze stof zou gaan rafelen.
Klinkt niet zo lastig toch?
Nou, dat leek mij eerst ook niet totdat mijn moeder begon voor te doen hoe ik de draden moest spannen. 'Dan ga je daar langs, hier onderdoor, daar inhaken, linksom en dan daardoor steken en dan moet het draad bij de kruising rechtsaf en dan blablablabla.'
Oké... Nou goed, dat was lastig, maar met een keer oefenen kan ik dat vast wel.
De onderste draad zat verstopt in een spoeltje. Dat spoeltje moest ik vastzetten, draadje vast laten klikken en dan moet ik aan de knip aan de zijkant draaien zodat de bovenste naald de onderste zou pakken. Dat lukte me niet, maar mamma draaide aan een knop en toen lukte het wel. 'Welke knop was dat mam?' 'Hè? O nee, maakt niet uit, nu heb je het.'
Nou. Ze zou het eerst wel even voordoen. Ze begon, maar na vier steken begon ze aan de vier knoppen bovenop te draaien. 'Nee, de steek is niet goed. Nee nu nog niet! Hè hoe kan dat nou?!'
Terwijl ik er naast stond, naar hetzelfde werk keek en absoluut geen verschil zag. Terwijl mijn moeder zich frustreerde over het uiterlijk van de zigzag steek, ragde ze lapje na lapje door de machine. Toen was ze tevreden en bleven er nog vier lappen stof voor mij over. Twee grote, twee kleine.
'Als nou de draad er zonder mij uit gaat, weet je nu hoe het moet. Als er iets vast blijft zitten, dan moet je niet gaan trekken, maar stoppen en dan los ik het wel op als ik thuis ben.'
Nou, zo ver zou het toch niet komen? Soepel liet ik mijn eerste lapje door de machine lopen. Toppie.
Lapje twee ging ook wel goed, totdat ik op een hoekje kwam. Bij het draaien bleef het een beetje hangen, maar ik dacht 'gewoon even door die machine heen raggen, komt het vast goed. Opeens kwamen er vier in plaats van 2 draden uit de machine. Ik knipte het werk af en probeerde we boel te repareren. Toen kwamen er drie draden uit de machine. Toen haalde ik het spoeltje er maar uit, deed alles zoals het hoorde en toen kwamen er 0 draden uit de machine. Top.
Na een kwartier kloten besloot ik maar niet meer verder te pielen aan het stukje Zwitsers vakwerk.
'Dan maar wachten tot mamma thuis komt', verzuchtte ik.

Nog geen man over boord natuurlijk. Stelde het werk aan mijn onderzoek nog een uur uit door onzinnige Youtube filmpjes te kijken en schreef daarna weer een klein deel af. Om toch nog iets leuks te doen vandaag, besloot ik zelf ontbijtkoek te maken.
Ik koop sinds kort de honingkoek van de Ecoplaza, maar die is duur. Plus, de dichtstbijzijnde Ecoplaza is dertig kilometer verderop. Een simpel uitziend recept op het internet zag er wel de moeite waard uit.

Hoopvolle start

 

• 250 gram roggemeel
• 200 gram melk
• 1 ei
• 100 gram honing
• 2 eetlepels appelstroop
• 2 theelepels baking soda
• snufje zout
• 2 eetlepels koekkruiden

Hmmm.. ?

Roggemeel had ik niet, baking soda ook niet. Nu hadden we wel zelfrijzend bakmeel in huis en aangezien dat een combinatie van meel en rijsmiddel is, leek mij dat wel geschikt. We hadden nog maar 90 gram, dus de rest heb ik bijgevuld met bloem, want dat na veelvuldig onderzoek met behulp van google kwam ik erachter dat dat ook meel is.
Ik had nog 60 gram honing, dus ik besloot gewoon een extra lepel appelperenstroop bij het mengsel te gooien.
Dat geheel begon ik te roeren met een garde. Dat was dom, want ik had een grote meelbal die na drie keer roeren vast bleef zitten. Klopte dat los, pakte een mixer en ging wat roerend. De boel in een cakeblik gegooid en voor 50 minuten in een oven van 175 graden geduwd. Nog wat rozijntjes erop gegooid, hoppa!
Nu weet ik dat het gebruikelijk is om te delen op je blog over hoe lekker het wel niet was en hoe trots je wel niet op jezelf bent dat je dit hebt gedaan en hoe makkelijk het was, maar toen ik na 50 minuten mijn cakeblik uit de oven trok was trots niet het eerste wat in mij op kwam.
Ik keek naar het zielige hoopje, niet gerezen cake. Het arme, 1/3 gebruikte cakeblik. Knalde het blik op het fornuis en keek naar de verpieterde rozijntjes bovenop.
Ach ja, het gaat niet om het uiterlijk, als het maar lekker smaakt. Altijd als iets breekt of scheurt in de oven zegt mijn moeder ook altijd 'ach joh, in je mond gaat het toch kapot.'
Ik sneed een lekkere, warme plak af, bracht het na wat blazen naar mijn mond toe en nam een hap.
Wat. Een. Aanfluiting.

Wat. Een. Schoonheid.

Ik heb verdorie kommen en gardes staan afwassen voor deze troep. Smakeloze substantie die net niet naar iets smaakt. Mijn vader geeft altijd hetzelfde compliment aan eten; 'het was warm.'
Nou, meer heb ik er ook niet over te zeggen. Het was warm.
URGH.
Dus ik ging op de bank zitten en apathisch tv kijken. Nu is er niks deprimerender dan overdag televisie kijken en naar twintigers te kijken die naar elkaar schreeuwen bij een MTV datingshow, maar iets maakt dat ik bleef kijken. Chagrijnig struinde ik de kasten af, op zoek naar iets te eten wat geen suiker was en iets anders was dan die eeuwige kaas die ik eet, plofte weer neer op de bank. Twee uur later keek ik op uit mijn mijmeringen. Net voordat ik wegzakte in een combinatie van verveling,  zelfmedelijden en walging, besloot ik de tv uit te zetten.
Ik had het tenminste wel geprobeerd. Bovendien was vandaag niet zo slecht. Het weer buiten was niet verschrikkelijk. Misschien zou ik daar mijn boekje wel kunnen lezen. Misschien zou dat helpen.
Ik had het tenminste wel geprobeerd.

Kersen Topje Maken - Deel Twee

Mooi geknipt dankzij de hulplijntjes

Gisteren zette ik een uitgebreidere collectie van Beach Boys nummers op mijn MP3 speler en terwijl ik genoot op een terrasje van het zonnetje, was ik ervan overtuigd dat de zomer daar dan eindelijk was. Tot vandaag. Wat een pet weer! Als ik links kijk, zie ik takken worstelen met de wind en een oneindige stroom regen. Als ik rechts kijk die ik mijn ouders zichzelf warmen bij het haardvuur.
Mooi weer dus om aan de slag te gaan met mijn topje.
Vandaag weer een boel geleerd, met als pluspunt dat het kersenstofje mij opvrolijkte.

Goed, we waren dus bij:

Baantje te weinig meegenomen

Stap 4: Knippen
Na mijn stommiteiten van gisteren, dacht ik het vandaag wat slimmer aan te pakken. Ik las de beschrijving nauwkeurig en zag dat om één centimeter stof over moest houden voor de zoom bij een ronding en twee op een recht stuk. 'Twee is te veel', aldus mijn moeder. 'Ja, maar dat staat hier mam'.
'Eén is zat.'
... 'ik doe wel anderhalf'.
Ik ging aan het meten en zette kleine streepjes op de stof. Mijn moeder vond het vreemd dat ik het niet uit de losse pols kon, maar mij leek het wel verstandig. Ik ben niet zo goed met scharen en aangezien ik ook nog eens links ben, kon ik alle hulp gebruiken.
Het knippen ging hierdoor over het algemeen goed.
De schaar moet je overigens met de bolle kant naar onderen hebben, punt moet bovenop zitten als je knipt.
Tip, let op dat je beide stoflagen meeneemt. Toen ik een hoekje om ging, verloor ik één laag (zie foto).

Actie foto. Close up. Kunst

Stap 5: lussen
Blijkbaar is de officiele term voor lussen 'doorslaan'. Dit klinkt mij iets te dramatisch in de oren voor zo'n relatief simpel karweitje, ik hou het op lussen. Aangezien het vloeipapier niet eeuwig op de stof kan blijven, maar wel verrrekte handig is om te zien waar de naad moet gaan lopen, ga je langs de stof grote steken maken met goedkoop garen. Je neemt het garen, doet het dubbel en begint te steken. De draad trek je niet aan, maar je laat lussen garen zitten. Waarom dit moet, kan je zien bij stap 6.
Net als gisteren, weer een ogenschijnlijke onnodige waarschuwing: naalden prikken.
Terwijl ik mijn lussen aan het maken was, kreeg ik het een paar keer voor elkaar de naald onder mijn nagelriem en in m'n vingertop te steken. Au. Niet doen.
Tip van mijn moeder; maak 'luie wijven lussen'. Ga niet zitten pieterpeuteren op perfecte lusjes, grote grove halen!
Let op: vergeet niet de zijstreepjes die op het papier hebt getekend om de splitten aan te geven, aan te geven in de stof. Maak een overdwars streepje, zo valt het meer op.
Niet alle stukjes hoeven worden gelust. Beleg hoeft meestal niet worden gelust.

Knippen in de lusjes

Stap 6: Knippen
Verwijder het papier en leg die de stofschaar weg, 'die is alleen voor de stof!' en trek de stof een beetje uit elkaar.
Knip de verbindinkjes los. Op deze manier is de naad aangegeven met garen, aan allebei de kanten.
Let op als je de stofjes van elkaar af trekt, dat ze de steekjes overdwars eerst open knipt, anders trek je de boel zo uit elkaar. Controleer nog een keer of je alle stof gelust heb.
Ik bleek een stukje vergeten te zijn, dat bleek geen beleg te zijn, maar gewoon een heel klein stukje stof.




Stap 7: Vlieseline
Nou, daar was het dan hoor, de vlieseline.
De drie stukjes beleg moesten verstevigd worden met vlieseline. Deze knipte ik uit de vlieseline. Er hoeft geen ruimte open gelaten te worden voor de naden.
Leg de vlieseline dubbel, je patroontjes erop en knip met een gewone schaar.
Heel simpel.

Vlieseline actie

Stap 8: Strijken
Nu komt de truc van de vlieseline. Het wordt op de stof gestreken en op deze manier wordt de stof een stuk 'stijver' en blijft het makkelijke recht staan.
De oneffen kant moet onderop, gladde kant boven. Zorg ervoor dat de vlieseline in het midden ligt, zodat het stuk voor de naad nog vrij is. Daarna ga je met de strijkbout erover heen.
Stand drie, kort. Veeg link, veeg recht, herhaal en je vlieseline zit vast!

Morgen haal ik het grove geschut erbij:
de naaimachine!
Maar voor nu: goedenavond dames en heren.

Zelf Kleding Maken voor Dummies - Topje met Kersenprint

Wat is er toepasselijker dan mijn terugkeer naar bloggen en Nederland dan te schrijven over mijn dag in de oer-Hollandse kaasstad Gouda?
Met behulp van mijn fiets en pinpas ging ik op jacht naar een leuk stofje bij Stoffenhuis Anja.
Ik had namelijk wat te doen nodig. Afstuderen is allemaal leuk en aardig, maar als je scriptie over Holocausteducatie gaat wil je af en toe ook eens iets anders.
Voor mij werd dat dus een topje maken. Met mijn eigen blote handen. En een naaimachine. En een schaar. En nog meer spullen die mijn moeder gelukkig al heeft.
Naast spullen heeft mijn moeder gelukkig ook ervaring met het maken van kleding.
Vandaag heeft ze me al voor grove fouten behoed en ik heb nog niet eens in de stof geknipt!

Stap 1: Stof kopen

In het stoffenpaleis

Gewapend met mijn knipmode struinde ik langs de rekken stof. Mooie stoffen. Oh! Stipjes! 'Nee, jij wilt geen stipjes, je kast zit al vol met stipjes.' sprak mijn moeder tot mij in mijn hoofd. Koeienvlekken dan? Ja, dat is wel leuk. Alleen niet echt zomers. Een super kleurig fleurig stofje sprak me aan, maar dat was geschikter voor een rokje. Toen verscheen een rol wit katoen met rode kersjes. Bingo!
Met de rol onder mijn arm liep ik naar de kassa. 'Neem gewoon die Knipmode mee, maakt niet uit dat je niet weet wat alles is, ik leg het je wel uit als je het nodig hebt.'
Ik begon dus maar met:  'Hallo. Ik wil een meter stof.' Knip knip, ik had een meter stof.
Tot zo ver ging het goed.
'Ik wil ook graag vliesel..ine..?', las ik voor uit mijn Knipmode.
'Wat voor vlieseline?'
'Eh.. Vlieseline.'
'Ja.. Wat voor?'..
 De beste man verloor gelukkig niet zijn geduld en deed met mij mee in mijn tijdschrift.
'G 785'. 'Ja, maar dat is voor soepeler stof, jij hebt veel stuggere stof. Wil je andere?'
'Ja?'
'Oké. Hoeveel?' 'Weet ik niet.'
Mijn gezichtsuitdrukking werd met de minuut onnozeler en ik voelde me enorm dom. Nu moest ik ook nog gaan vragen naar 'satijnband'. Wist ik veel wat dat was.
'Satijnband hangt daar'.
'Waar?... ik weet niet wat het is...'.
De man liep met me mee en koos een bandje voor me uit. Toen hij vroeg hoeveel ik moest hebben, haalde ik verslagen mijn schouders op. 'Ik weet het niet. Hier is m'n knipmode, meer weet ik niet.' Gelukkig was daar iemand die het wel wist. De paar centimeter satijnband werden samen met de stof en vlieseline in een tasje gedaan en ik tikte 16 euro af.
Bekomen van het schaamrood op mijn kaken, besloot ik mij maar wat meer te gaan verdiepen in de wereld van zelf kleding maken en die ervaringen te delen met de 'wereld'. Ik begin vanaf nul en dan zie ik wel. Gouden tip voor stap 1: leer wat vlieseline en satijnband zijn en waar ze voor nodig zijn. Laat je in de winkel adviseren wat voor vlieseline je bij welke stof nodig hebt. Of andersom. Ik ben er nog niet echt achter waar het precies voor dient. 'Ter versteviging', maar voor de rest...
Koop de stof riant. Lullig als je randjes te kort komt. Beter teveel dan te weinig.
En een tip van mijn moeder; ga niet gelijk aan de slag met dure stoffen. Eerst prutsen met goedkopere stoffen.

Stap 2: Tekenen

Zoek de splitstreep!

Trek je patronen over op vloeipapier. Check welke lijnen je moet volgen voor jouw maat.
Voor het topje moet ik mijn bovenwijdte, taille en heupomvang meten en moest ik de lijn voor maat 36 volgen; een stippellijntje. Kreeg ik toch nog stipjes.
Als je gaat overtrekken, hou je papier stil. Is best handig.
Daarnaast moet je opletten dat er ook nog tekst binnen de figuren staat. Vooral bij split moet je opletten, omdat er dan een heel stom klein lullig streepje tussen de andere streepjes staat wat je ook moet overtrekken. Woorden als 'middenachter stofvouw' 'beleglijn' en de afkorting r.v.d. die voor recht van draad staat, verschenen voor het eerst voor mijn ogen.
Grote stippen moet je ook natekenen.

An die Arbeit

Als je denkt dat je klaar bent, kijk nog even naar het kleine voorbeeldje, daar zie je ook alle kleine streepjes en woorden geschreven.
Dan ga je knippen. Knip niet per ongeluk het beleglijn stukje uit het voorpand.

Stap 3: Spelden
Starend naar de zes stukjes papier voor mij, snapte ik niet dat ik een meter stof nodig had.
Al snel realiseerde ik mij dat al mijn stukjes dubbel moesten. Spontaan begon ik de stukjes economisch te schikken zodat ik niet veel stof hoefde te gebruiken. Ik liet wel ruimte over voor een naadje. Nog na glimmend van trots dat ik dat in ieder geval wel wist, kwam mijn moeder even kijken hoe het ging.

"Eh.. Saskia. Recht van draad betekend dat je waar het lijntje loop, je de draad van de stof moet volgen. Je kan ze dus niet zo neerleggen. Je moet ook even kijken welke stukken er aan de stofvouw moeten."
Stofvouw had ik braaf op de stukjes geschreven, dus ik begon mijn reorganisatie.
Nu snapte ik echter pas de woorden recht van draad en stofvouw. Goed. Weer wat wijzer.
Alles geordend, kon ik beginnen met het vastspelden van mijn papiertjes. Zonder grappen, de eerste spelt die ik pakte prikte ik mijzelf mee in mijn vinger. Bij deze de blijkbaar niet overbodige waarschuwing; spelden prikken.
Daarna spelde ik alles netjes vast. Alles lag er keurig bij, aldus mijn moeder.

Morgen ga ik aan de slag met stap 4; knippen.
En mijn afstudeeronderzoek. Op zich ook wel belangrijk.

Zo hou je rekening met de recht van draad en de vouwlijn

Algemene Beschouwingen: Liefde

De afgelopen maand heb ik maar weinig uren achter mijn laptop doorgebracht.
Ik realiseerde me dat ik nog twee maanden had en alles had prioriteit over informatievoorziening aan het thuisfront/documentatie voor later.
Toen ik mijn laatste blog schreef stond ik op het punt om mijn moeder van het station te halen. Na 5 gezellige, vertrouwde dagen vertrok ik zelf naar Polen. Samen met Sebastiaan ben ik in Wroclaw geweest en daarna ben ik zelf doorgereisd naar Krakau. De reis bestond uit veel zien en eten. Hmm, Pools eten. En aangezien mijn liefde ook door de maag gaat(1), heeft Polen mijn hart gestolen.
Eenmaal thuis werden de uren die ik lesgeef op de Middle School verdubbelt en moest ik
beginnen met het geven van aardrijkskunde. Terwijl ik de boeken weer indook en aardlagen vervloekte, was het ongemerkt al 1 mei geworden en was ik in de stad voor het Mai fest. Nadat ik de demonstraties had aanschouwd en door de drukte en muziek een authentiek Koninginnedag gevoel had gekregen, stonden Iris, Mandy en Daisy op de stoep.Het regende, er zat niks anders op dan eten en praten. Café in, café uit; taart 1, taart 2. Dag 1, dag 2, dag 3. Dag 4 vertrokken ze na een rondleiding over de school en 's avonds zat ik te dineren met Jan, Jutta en Finn. Onder het genot van een heerlijke Mexicaanse maaltijd praatten we bij en concludeerde Jan dat ik, ondanks al mijn verhalen over eten, nog mijn tenen kon zien. Ik deelde mijn 'Berlijn expertise' met ze en ik ben blij dat de stad ze zo goed bevallen is.

Ondertussen, terwijl mijn uren opgevoerd waren in de Middle School en er twee collega's van Boarding in het buitenland zitten, waardoor mijn uren op Boarding ook opgevoerd zijn, werd ik voor twee dagen in de week aangenomen op de Primary School. Een echte baan, met echte verantwoordelijkheid en een echt salaris.
Ondertussen werk ik 45 uur per week. Hier heb ik geen spijt van; het is voor een paar weken en ik werk nu met alle leerlingen van BBIS.
Vanaf de peuterspeelzaal (Early Development) tot en met de Seniors (eindexamen kandidaten).
Ik kan rustig zeggen dat geen dag hetzelfde is en ik elke dag verschillende uitdagingen voor mij heb.

Maar tussen het rennen en vliegen in is er toch iets gebeurt. Boarding is mijn huis geworden.
Ergens tussen het 'schuif je stoel aan'  en 'dat moet eerst in de vaatwasser', ben ik mij aan de leerlingen gaan hechten. Het zit in kleine dingen. Ik merkte het voor het eerst toen ze terug kwamen na de April Break. Toen ze in februari terugkwamen, vervloekte ik ze voor het verstoren van mijn rust. Schreeuwend over de gangen, precies in de keuken als ik er wilde zijn en de altijd volle wasmachine. Zuchtend sleepte ik mijzelf de trappen af terwijl ik afscheid nam van snel internet en verdween in de eeuwige drukte van 60 studenten.
In April dacht ik alleen; hey, daar zijn ze weer en versnelde mijn stappen terwijl ik van de trap liep. De deur ging open en daar renden ze alweer achter elkaar aan. Ik lachte en schudde mijn hoofd; 'ze zijn er weer'.
Een paar dagen later kwam er laatkomer thuis en uit het niets kreeg ik opeens een dikke knuffel omdat ze me gemist had. Compleet verrast en geraakt realiseerde ik me dat de leerlingen zich ook steeds meer aan mij hechten. Met twee collega's weg lijken ze me opeens allemaal gevonden te hebben; Saskia, kan je me helpen? Hey Saskia, ik heb pannenkoeken/taart/muffins gebakken, wil je wat? 'Saskia, van de zomer ga ik naar Amsterdam, waar moet ik heen? en de (gevreesde) vraag 'Saskia.. Jij werkt volgend jaar toch ook nog hier?' komen voorbij.

Gisteren was het 'Russian Culture Night' en de Russen hadden mij aangeboden dat ik een gast kon meenemen. Gratis eten, vermaak en een rondleiding door de school? Ik wist wel iemand die daar oren naar zou hebben. Jeroen kwam daarom ook langs om mij in mijn natuurlijke habitat te bewonderen. Jeroen zelf werd ook bewonderd. Van leerlingen wilden allemaal weten of 'that handsome guy' mijn vriendje was en mijn vrouwelijke collega's vonden hem ook 'really cute'. Nee zei ik, die van mij zit op een Caribisch eiland. 'What?! That's awesome! Why aren't you there?!'. Maar Jeroen's ego is lekker gestreeld, heel vervelend voor hem.
Culture Nights zijn feesten die we om de zoveel tijd hebben die worden georganiseerd door de leerlingen van een bepaalde cultuur. Eerder hebben we genoten van een Mariachi band en goddelijk Mexicaans eten, Chinese dumplings met garnalen en liedjes en nu was Mother Russia aan de beurt. Met 13 studenten zijn zij de grootste en ongetwijfeld de trotste groep. De verwachtingen rond hun avond waren dan ook hooggespannen.
De zaal was versiert met Russische vlaggen, lange tafels waren gedekt en iedereen was op zijn best gekleed. We kregen eerst een gelikte video van 10 minuten te zien over Rusland's belangrijkste steden. Zo cool.. 'Jeroen, wil je naar Rusland?' 'Ja, prima. Zullen we volgende week gaan?' Wat interessant is dat Jeroen opmerkte dat wij het merendeel van de grote Russische steden niet kennen, terwijl ze meer inwoners hebben dan Amsterdam. Zo'n avond is dus een mooie manier om kennis te maken met de Russische cultuur los van 'wat heeft Putin nu weer gedaan?'.
Tijdens de presentatie kwam er de tekst 'Russia is not only a country of beauty, but also of great victories'. Ik hield mijn hart vast. Ze zouden toch niet..... Om vervolgens Guus Hiddink op het beeld te zien en alleen maar sportoverwinningen te zien.
Daarna kregen we te eten. We kregen 'frikandellen soep' met vlees, aardappels en kool erin, Pirozhki, een bolletje gevuld met ui, kool en vlees. Pannenkoeken die we konden vullen met een dikke kaas/kwarkachtige substantie gemixt met rozijnen en/of kaviaar. En ' Sel'd' pod shuboy (or Shuba, from Russian шуба (fur coat)), also known as "dressed herring", is chopped salted herring under a "coat" of shredded cooked beet, sometimes with a layer of egg or other vegetable' (Bedankt Wikipedia) en is heerlijk creme'ig. Ook was er gehakt gerold in kool. Veel kool dus, net als in Polen. En bietensalade. Vatrushka, gevulde deegdingetjes met kersen of rozijnen en/of creme taart toe. En ja, voordat Lex het vraagt; ik at uiteraard een Vatrushka en taart.
Niet alle leerlingen waren ervan gecharmeerd. Ze keken niet bepaald verlekkerd naar de kool en zoals de enige Nederlandse leerling het omschreef: 'Goed. Er was dus een Rus en die dacht op een dag 'laat ik lekker vis tussen m'n pannenkoek doen'. Nadat hij een hap van zijn caviaar pannenkoek had genomen verkondigde hij dat hij zo toch nog maar even naar een restaurant ging.
We kregen een of ander wazig drankje te drinken dat eruit zag als cola, maar smaakte naar vis. Zelfs ik vond het niet lekker. Toen kwam er een Russische groep die traditionele liedjes zong en ronddanste. De Russen dansten in een kringetje en wij klapten allemaal vrolijk mee. Daarna leidde ik Jeroen rond. 'Ze zijn er altijd' zei hij, terwijl we door Boarding liepen. 'Ik wist het natuurlijk wel, maar nu snap ik pas hoe intensief het is. Jij moet wel betrokken zijn bij je stage, je woont met ze samen.' Inderdaad, geen ontsnappen mogelijk. En op dat moment realiseerde me hoe erg ik ze zal missen als ik straks weg ben.

Ik besloot 's avonds daarom samen met ze het Songfestival te kijken, wat heel gezellig was. We lagen allemaal op de bank uit te buiken en iedereen had zijn mening klaar. De jongens vonden dat Polen moest winnen. Zoek de video maar op als je wilt weten waarom. Nederland was de grote favoriet en iedereen juichte mee toen Nederland punten kreeg.
Maar, voordat mijn leven op een Hallmark kaart gaat lijken door deze beschrijvingen, zal ik de boel gelijk nuanceren. Ik ben niet altijd gek op 'mijn' studenten. Tijdens het optreden van de Oostenrijkse act vloog de ene homofobe opmerking na de andere door de kamer.  De Russische jongens. 'I don't understand why Austria doesn't revoke his citizenship.' 'This can't win'. Mijn collega en ik probeerden het te counteren; waarom zou je niet trots zijn op iemand met een mooie stem en zo'n geweldige uitstraling? Zoals mijn collega het mooi zei; omdat iemand niet precies zo is als jij, geeft het je niet het recht om jezelf beter te vinden of om die persoon af te kraken. Stop being a douchebag. Samen juichten we voor Oostenrijk en waren we oprecht blij dat ze won.
Rusland werd ondertussen tijdens het uitreiken van hun punten en elke keer als ze zelf punten ontvingen uitgeboe'd. Ze bleven op die momenten ijzig koud en strak naar het scherm staren of juichten hard genoeg om het negatieve geluid te overstelpen. Tegen het einde van de puntentelling zaten ze er wat verslagen bij. Gelukkig was de culture night een succes geweest.

Vanmiddag zat ik kliekjes te eten in de keuken en de Russische meisjes vertelde mij over de stad waar ze vandaan kwamen. Ik vind het moeilijk aan jullie te omschrijven hoe waardevol dat soort momenten zijn, maar ik heb het met deze blog geprobeerd over te brengen. Hij was wat anders dan normaal, maar soms zit de magie in kleine dingen.
Morgen vertrek ik met 'mijn' 6th graders (groep 8) naar een klein plaatsje in de Noord Duitse bossen voor een weekje boogschieten, spelletjes en kampvuren. Het gaat de hele week regenen, ouderwets gezellig Nederlands weer, jottum!

(1: vraag maar aan Lex)