Algemene Beschouwingen: Liefde

De afgelopen maand heb ik maar weinig uren achter mijn laptop doorgebracht.
Ik realiseerde me dat ik nog twee maanden had en alles had prioriteit over informatievoorziening aan het thuisfront/documentatie voor later.
Toen ik mijn laatste blog schreef stond ik op het punt om mijn moeder van het station te halen. Na 5 gezellige, vertrouwde dagen vertrok ik zelf naar Polen. Samen met Sebastiaan ben ik in Wroclaw geweest en daarna ben ik zelf doorgereisd naar Krakau. De reis bestond uit veel zien en eten. Hmm, Pools eten. En aangezien mijn liefde ook door de maag gaat(1), heeft Polen mijn hart gestolen.
Eenmaal thuis werden de uren die ik lesgeef op de Middle School verdubbelt en moest ik
beginnen met het geven van aardrijkskunde. Terwijl ik de boeken weer indook en aardlagen vervloekte, was het ongemerkt al 1 mei geworden en was ik in de stad voor het Mai fest. Nadat ik de demonstraties had aanschouwd en door de drukte en muziek een authentiek Koninginnedag gevoel had gekregen, stonden Iris, Mandy en Daisy op de stoep.Het regende, er zat niks anders op dan eten en praten. Café in, café uit; taart 1, taart 2. Dag 1, dag 2, dag 3. Dag 4 vertrokken ze na een rondleiding over de school en 's avonds zat ik te dineren met Jan, Jutta en Finn. Onder het genot van een heerlijke Mexicaanse maaltijd praatten we bij en concludeerde Jan dat ik, ondanks al mijn verhalen over eten, nog mijn tenen kon zien. Ik deelde mijn 'Berlijn expertise' met ze en ik ben blij dat de stad ze zo goed bevallen is.

Ondertussen, terwijl mijn uren opgevoerd waren in de Middle School en er twee collega's van Boarding in het buitenland zitten, waardoor mijn uren op Boarding ook opgevoerd zijn, werd ik voor twee dagen in de week aangenomen op de Primary School. Een echte baan, met echte verantwoordelijkheid en een echt salaris.
Ondertussen werk ik 45 uur per week. Hier heb ik geen spijt van; het is voor een paar weken en ik werk nu met alle leerlingen van BBIS.
Vanaf de peuterspeelzaal (Early Development) tot en met de Seniors (eindexamen kandidaten).
Ik kan rustig zeggen dat geen dag hetzelfde is en ik elke dag verschillende uitdagingen voor mij heb.

Maar tussen het rennen en vliegen in is er toch iets gebeurt. Boarding is mijn huis geworden.
Ergens tussen het 'schuif je stoel aan'  en 'dat moet eerst in de vaatwasser', ben ik mij aan de leerlingen gaan hechten. Het zit in kleine dingen. Ik merkte het voor het eerst toen ze terug kwamen na de April Break. Toen ze in februari terugkwamen, vervloekte ik ze voor het verstoren van mijn rust. Schreeuwend over de gangen, precies in de keuken als ik er wilde zijn en de altijd volle wasmachine. Zuchtend sleepte ik mijzelf de trappen af terwijl ik afscheid nam van snel internet en verdween in de eeuwige drukte van 60 studenten.
In April dacht ik alleen; hey, daar zijn ze weer en versnelde mijn stappen terwijl ik van de trap liep. De deur ging open en daar renden ze alweer achter elkaar aan. Ik lachte en schudde mijn hoofd; 'ze zijn er weer'.
Een paar dagen later kwam er laatkomer thuis en uit het niets kreeg ik opeens een dikke knuffel omdat ze me gemist had. Compleet verrast en geraakt realiseerde ik me dat de leerlingen zich ook steeds meer aan mij hechten. Met twee collega's weg lijken ze me opeens allemaal gevonden te hebben; Saskia, kan je me helpen? Hey Saskia, ik heb pannenkoeken/taart/muffins gebakken, wil je wat? 'Saskia, van de zomer ga ik naar Amsterdam, waar moet ik heen? en de (gevreesde) vraag 'Saskia.. Jij werkt volgend jaar toch ook nog hier?' komen voorbij.

Gisteren was het 'Russian Culture Night' en de Russen hadden mij aangeboden dat ik een gast kon meenemen. Gratis eten, vermaak en een rondleiding door de school? Ik wist wel iemand die daar oren naar zou hebben. Jeroen kwam daarom ook langs om mij in mijn natuurlijke habitat te bewonderen. Jeroen zelf werd ook bewonderd. Van leerlingen wilden allemaal weten of 'that handsome guy' mijn vriendje was en mijn vrouwelijke collega's vonden hem ook 'really cute'. Nee zei ik, die van mij zit op een Caribisch eiland. 'What?! That's awesome! Why aren't you there?!'. Maar Jeroen's ego is lekker gestreeld, heel vervelend voor hem.
Culture Nights zijn feesten die we om de zoveel tijd hebben die worden georganiseerd door de leerlingen van een bepaalde cultuur. Eerder hebben we genoten van een Mariachi band en goddelijk Mexicaans eten, Chinese dumplings met garnalen en liedjes en nu was Mother Russia aan de beurt. Met 13 studenten zijn zij de grootste en ongetwijfeld de trotste groep. De verwachtingen rond hun avond waren dan ook hooggespannen.
De zaal was versiert met Russische vlaggen, lange tafels waren gedekt en iedereen was op zijn best gekleed. We kregen eerst een gelikte video van 10 minuten te zien over Rusland's belangrijkste steden. Zo cool.. 'Jeroen, wil je naar Rusland?' 'Ja, prima. Zullen we volgende week gaan?' Wat interessant is dat Jeroen opmerkte dat wij het merendeel van de grote Russische steden niet kennen, terwijl ze meer inwoners hebben dan Amsterdam. Zo'n avond is dus een mooie manier om kennis te maken met de Russische cultuur los van 'wat heeft Putin nu weer gedaan?'.
Tijdens de presentatie kwam er de tekst 'Russia is not only a country of beauty, but also of great victories'. Ik hield mijn hart vast. Ze zouden toch niet..... Om vervolgens Guus Hiddink op het beeld te zien en alleen maar sportoverwinningen te zien.
Daarna kregen we te eten. We kregen 'frikandellen soep' met vlees, aardappels en kool erin, Pirozhki, een bolletje gevuld met ui, kool en vlees. Pannenkoeken die we konden vullen met een dikke kaas/kwarkachtige substantie gemixt met rozijnen en/of kaviaar. En ' Sel'd' pod shuboy (or Shuba, from Russian шуба (fur coat)), also known as "dressed herring", is chopped salted herring under a "coat" of shredded cooked beet, sometimes with a layer of egg or other vegetable' (Bedankt Wikipedia) en is heerlijk creme'ig. Ook was er gehakt gerold in kool. Veel kool dus, net als in Polen. En bietensalade. Vatrushka, gevulde deegdingetjes met kersen of rozijnen en/of creme taart toe. En ja, voordat Lex het vraagt; ik at uiteraard een Vatrushka en taart.
Niet alle leerlingen waren ervan gecharmeerd. Ze keken niet bepaald verlekkerd naar de kool en zoals de enige Nederlandse leerling het omschreef: 'Goed. Er was dus een Rus en die dacht op een dag 'laat ik lekker vis tussen m'n pannenkoek doen'. Nadat hij een hap van zijn caviaar pannenkoek had genomen verkondigde hij dat hij zo toch nog maar even naar een restaurant ging.
We kregen een of ander wazig drankje te drinken dat eruit zag als cola, maar smaakte naar vis. Zelfs ik vond het niet lekker. Toen kwam er een Russische groep die traditionele liedjes zong en ronddanste. De Russen dansten in een kringetje en wij klapten allemaal vrolijk mee. Daarna leidde ik Jeroen rond. 'Ze zijn er altijd' zei hij, terwijl we door Boarding liepen. 'Ik wist het natuurlijk wel, maar nu snap ik pas hoe intensief het is. Jij moet wel betrokken zijn bij je stage, je woont met ze samen.' Inderdaad, geen ontsnappen mogelijk. En op dat moment realiseerde me hoe erg ik ze zal missen als ik straks weg ben.

Ik besloot 's avonds daarom samen met ze het Songfestival te kijken, wat heel gezellig was. We lagen allemaal op de bank uit te buiken en iedereen had zijn mening klaar. De jongens vonden dat Polen moest winnen. Zoek de video maar op als je wilt weten waarom. Nederland was de grote favoriet en iedereen juichte mee toen Nederland punten kreeg.
Maar, voordat mijn leven op een Hallmark kaart gaat lijken door deze beschrijvingen, zal ik de boel gelijk nuanceren. Ik ben niet altijd gek op 'mijn' studenten. Tijdens het optreden van de Oostenrijkse act vloog de ene homofobe opmerking na de andere door de kamer.  De Russische jongens. 'I don't understand why Austria doesn't revoke his citizenship.' 'This can't win'. Mijn collega en ik probeerden het te counteren; waarom zou je niet trots zijn op iemand met een mooie stem en zo'n geweldige uitstraling? Zoals mijn collega het mooi zei; omdat iemand niet precies zo is als jij, geeft het je niet het recht om jezelf beter te vinden of om die persoon af te kraken. Stop being a douchebag. Samen juichten we voor Oostenrijk en waren we oprecht blij dat ze won.
Rusland werd ondertussen tijdens het uitreiken van hun punten en elke keer als ze zelf punten ontvingen uitgeboe'd. Ze bleven op die momenten ijzig koud en strak naar het scherm staren of juichten hard genoeg om het negatieve geluid te overstelpen. Tegen het einde van de puntentelling zaten ze er wat verslagen bij. Gelukkig was de culture night een succes geweest.

Vanmiddag zat ik kliekjes te eten in de keuken en de Russische meisjes vertelde mij over de stad waar ze vandaan kwamen. Ik vind het moeilijk aan jullie te omschrijven hoe waardevol dat soort momenten zijn, maar ik heb het met deze blog geprobeerd over te brengen. Hij was wat anders dan normaal, maar soms zit de magie in kleine dingen.
Morgen vertrek ik met 'mijn' 6th graders (groep 8) naar een klein plaatsje in de Noord Duitse bossen voor een weekje boogschieten, spelletjes en kampvuren. Het gaat de hele week regenen, ouderwets gezellig Nederlands weer, jottum!

(1: vraag maar aan Lex)