Zelf Kleding Maken voor Dummies - Topje met Kersenprint

Wat is er toepasselijker dan mijn terugkeer naar bloggen en Nederland dan te schrijven over mijn dag in de oer-Hollandse kaasstad Gouda?
Met behulp van mijn fiets en pinpas ging ik op jacht naar een leuk stofje bij Stoffenhuis Anja.
Ik had namelijk wat te doen nodig. Afstuderen is allemaal leuk en aardig, maar als je scriptie over Holocausteducatie gaat wil je af en toe ook eens iets anders.
Voor mij werd dat dus een topje maken. Met mijn eigen blote handen. En een naaimachine. En een schaar. En nog meer spullen die mijn moeder gelukkig al heeft.
Naast spullen heeft mijn moeder gelukkig ook ervaring met het maken van kleding.
Vandaag heeft ze me al voor grove fouten behoed en ik heb nog niet eens in de stof geknipt!

Stap 1: Stof kopen

In het stoffenpaleis

Gewapend met mijn knipmode struinde ik langs de rekken stof. Mooie stoffen. Oh! Stipjes! 'Nee, jij wilt geen stipjes, je kast zit al vol met stipjes.' sprak mijn moeder tot mij in mijn hoofd. Koeienvlekken dan? Ja, dat is wel leuk. Alleen niet echt zomers. Een super kleurig fleurig stofje sprak me aan, maar dat was geschikter voor een rokje. Toen verscheen een rol wit katoen met rode kersjes. Bingo!
Met de rol onder mijn arm liep ik naar de kassa. 'Neem gewoon die Knipmode mee, maakt niet uit dat je niet weet wat alles is, ik leg het je wel uit als je het nodig hebt.'
Ik begon dus maar met:  'Hallo. Ik wil een meter stof.' Knip knip, ik had een meter stof.
Tot zo ver ging het goed.
'Ik wil ook graag vliesel..ine..?', las ik voor uit mijn Knipmode.
'Wat voor vlieseline?'
'Eh.. Vlieseline.'
'Ja.. Wat voor?'..
 De beste man verloor gelukkig niet zijn geduld en deed met mij mee in mijn tijdschrift.
'G 785'. 'Ja, maar dat is voor soepeler stof, jij hebt veel stuggere stof. Wil je andere?'
'Ja?'
'Oké. Hoeveel?' 'Weet ik niet.'
Mijn gezichtsuitdrukking werd met de minuut onnozeler en ik voelde me enorm dom. Nu moest ik ook nog gaan vragen naar 'satijnband'. Wist ik veel wat dat was.
'Satijnband hangt daar'.
'Waar?... ik weet niet wat het is...'.
De man liep met me mee en koos een bandje voor me uit. Toen hij vroeg hoeveel ik moest hebben, haalde ik verslagen mijn schouders op. 'Ik weet het niet. Hier is m'n knipmode, meer weet ik niet.' Gelukkig was daar iemand die het wel wist. De paar centimeter satijnband werden samen met de stof en vlieseline in een tasje gedaan en ik tikte 16 euro af.
Bekomen van het schaamrood op mijn kaken, besloot ik mij maar wat meer te gaan verdiepen in de wereld van zelf kleding maken en die ervaringen te delen met de 'wereld'. Ik begin vanaf nul en dan zie ik wel. Gouden tip voor stap 1: leer wat vlieseline en satijnband zijn en waar ze voor nodig zijn. Laat je in de winkel adviseren wat voor vlieseline je bij welke stof nodig hebt. Of andersom. Ik ben er nog niet echt achter waar het precies voor dient. 'Ter versteviging', maar voor de rest...
Koop de stof riant. Lullig als je randjes te kort komt. Beter teveel dan te weinig.
En een tip van mijn moeder; ga niet gelijk aan de slag met dure stoffen. Eerst prutsen met goedkopere stoffen.

Stap 2: Tekenen

Zoek de splitstreep!

Trek je patronen over op vloeipapier. Check welke lijnen je moet volgen voor jouw maat.
Voor het topje moet ik mijn bovenwijdte, taille en heupomvang meten en moest ik de lijn voor maat 36 volgen; een stippellijntje. Kreeg ik toch nog stipjes.
Als je gaat overtrekken, hou je papier stil. Is best handig.
Daarnaast moet je opletten dat er ook nog tekst binnen de figuren staat. Vooral bij split moet je opletten, omdat er dan een heel stom klein lullig streepje tussen de andere streepjes staat wat je ook moet overtrekken. Woorden als 'middenachter stofvouw' 'beleglijn' en de afkorting r.v.d. die voor recht van draad staat, verschenen voor het eerst voor mijn ogen.
Grote stippen moet je ook natekenen.

An die Arbeit

Als je denkt dat je klaar bent, kijk nog even naar het kleine voorbeeldje, daar zie je ook alle kleine streepjes en woorden geschreven.
Dan ga je knippen. Knip niet per ongeluk het beleglijn stukje uit het voorpand.

Stap 3: Spelden
Starend naar de zes stukjes papier voor mij, snapte ik niet dat ik een meter stof nodig had.
Al snel realiseerde ik mij dat al mijn stukjes dubbel moesten. Spontaan begon ik de stukjes economisch te schikken zodat ik niet veel stof hoefde te gebruiken. Ik liet wel ruimte over voor een naadje. Nog na glimmend van trots dat ik dat in ieder geval wel wist, kwam mijn moeder even kijken hoe het ging.

"Eh.. Saskia. Recht van draad betekend dat je waar het lijntje loop, je de draad van de stof moet volgen. Je kan ze dus niet zo neerleggen. Je moet ook even kijken welke stukken er aan de stofvouw moeten."
Stofvouw had ik braaf op de stukjes geschreven, dus ik begon mijn reorganisatie.
Nu snapte ik echter pas de woorden recht van draad en stofvouw. Goed. Weer wat wijzer.
Alles geordend, kon ik beginnen met het vastspelden van mijn papiertjes. Zonder grappen, de eerste spelt die ik pakte prikte ik mijzelf mee in mijn vinger. Bij deze de blijkbaar niet overbodige waarschuwing; spelden prikken.
Daarna spelde ik alles netjes vast. Alles lag er keurig bij, aldus mijn moeder.

Morgen ga ik aan de slag met stap 4; knippen.
En mijn afstudeeronderzoek. Op zich ook wel belangrijk.

Zo hou je rekening met de recht van draad en de vouwlijn