Goopi Gawiyya Bagha Bajiya en Gefrituurd Ijs

Vrijdagavond geschreven in de S-Bahn. Soms heb ik het gevoel of ik hier woon.

Na een oproep op Facebook stond ik zaterdag op de stoep van een huis in Wedding, Berlijn. Via de krakerige intercom kreeg ik te horen dat ik naar het achterhuis moest, drie hoog en dan twee keer links. “Bedankt’, zei ik tegen de stem. Ik kende hem niet. Ik wist alleen hoe hij heette, dat hij jarig was en dat ik was uitgenodigd.
‘Hoi.’
‘Hoi.’
‘Je bent de eerste.’
‘O, echt?’
‘Ja.’
‘Oh. Ik ben nooit de eerste!’
Na een wat ongemakkelijk begin raakte we al snel gewoon aan de praat. Andere gasten arriveerden en het was erg gezellig. Met één meisje klikte het goed. Ze gaf me Berlijn tips. ‘Ik ken een restaurant, het is er een beetje raar, maar het eten is geweldig’. Ik spoorde haar aan snel verder te vertellen.
Het was een Koreaans restaurant, waarvan de muur was behangen met Duitse Bijbelteksten. De menu kaart werd ingeleid door Bijbelversen en het restaurant heette uiteraard Ichtus. Je werd nog net niet gedoopt bij je bestelling, maar het eten zou waanzinnig zijn.
Een paar uur later zaten we samen in het restaurant. Ze had niet overdreven, over het eten of de omgeving. Heerlijk. We kletsen een eind weg in het Duits (ongelofelijk hoe makkelijk ik nu Duits praat in vergelijking met een maand terug) en hadden een super gezellige avond.

Maandag waren grade 6 en hun docenten uitgenodigd op de Indiaanse ambassade. De Berlinale is in de stad en we mochten daar een Indiaanse film kijken en werd getrakteerd op een lunch met allemaal overheerlijke Indiaanse hapjes. Ik heb voor het eerst Samosa’s gegeten en het smaakte naar meer. Gelukkig was er ook meer. Ze bleven me maar eten in m’n handen duwen. Zwaar leven.
De film was zoals een leerling zei: ‘heel anders dan wat ik normaal zie’ en heel mooi geanimeerd. Kijk vooral de trailer om een indruk te krijgen.  De ambassade medewerkers waren allemaal heel erg beleeft en vriendelijk en behandelde ons als royalty. Na afloop kreeg ik nog een enorme kalender mee met prachtige foto’s van India, als dank voor mijn komst. Ik had na het hartelijke ontvangst zelf meer het idee dat ik hen moest bedanken door ze kaas en klompen te geven, maar blijkbaar dachten zij er anders over. Lachend nam ik de kalender aan en nu zijn mijn witte muren niet meer zo wit.

’s Middags kocht ik mijn fiets en reed ik een overwinningsronde door Berlijn. De zon scheen, het weer was heerlijk. Ik reed Unter der Linden, door de Brandenburger Tor de Tiergarten in. Toen de Siegessäule voor me verscheen voelde ik me ook even onoverwinnelijk. Wat heerlijk om een fiets te hebben! Was het echt nog maar drie weken geleden dat ik mensen van hun fiets af zag vallen doordat het zo ijzelde? Ik reed de fiets naar huis en zag in de spiegel tot mijn verbazing dat mijn hele gezicht rood was. Zo hard had ik toch niet gefietst? Na een uur was mijn gezicht nog steeds rood. En toen realiseerde ik me het; ja hoor, ik was verbrand. In Februari.

 Woensdag ging ik naar een film van de Berlinale; der Kreis. Fantastische film! Gelukkig ondertiteld, want het was een Zwitsers Duitse film en geloof me, daar versta je niks van. Helaas geen trailer kunnen vinden, maar het gaat over homoseksualiteit in de jaren 50 en is een drama docu over het eerste homo paar dat in Zwitersland legaal mocht trouwen. Schokkend, hartverwarmend en erg mooi.

’s Avonds had ik afgesproken met Max. Hij was in Berlijn een week aan het rondzwerven voor literaire doeleinden. We haalden mijn camera op bij Jeroen en ik sleepte beide heren mee naar een Vietnamees restaurant. Heerlijk en billig gegeten en kennis gemaakt met het fenomeen: ‘gefrituurd ijs’. Jeroen en ik waagden ons er allebei aan het was echt heel lekker. Gedenkwaardig, aldus Jeroen.
Sluit ik me bij aan.