Kersen Topje Deel Drie en Zelf Suikervrije Ontbijtkoek Maken

Vandaag het echte werk met de naaimachine. Verliep niet helemaal naar wens.

Spoeltje onder voordat ik begon

Spoeltje onder, na 5 minuten. GRR.

Stap 9: zigzaggen
Ik moest een zigzag steek maken langs de randen om zo te voorkomen dat ze stof zou gaan rafelen.
Klinkt niet zo lastig toch?
Nou, dat leek mij eerst ook niet totdat mijn moeder begon voor te doen hoe ik de draden moest spannen. 'Dan ga je daar langs, hier onderdoor, daar inhaken, linksom en dan daardoor steken en dan moet het draad bij de kruising rechtsaf en dan blablablabla.'
Oké... Nou goed, dat was lastig, maar met een keer oefenen kan ik dat vast wel.
De onderste draad zat verstopt in een spoeltje. Dat spoeltje moest ik vastzetten, draadje vast laten klikken en dan moet ik aan de knip aan de zijkant draaien zodat de bovenste naald de onderste zou pakken. Dat lukte me niet, maar mamma draaide aan een knop en toen lukte het wel. 'Welke knop was dat mam?' 'Hè? O nee, maakt niet uit, nu heb je het.'
Nou. Ze zou het eerst wel even voordoen. Ze begon, maar na vier steken begon ze aan de vier knoppen bovenop te draaien. 'Nee, de steek is niet goed. Nee nu nog niet! Hè hoe kan dat nou?!'
Terwijl ik er naast stond, naar hetzelfde werk keek en absoluut geen verschil zag. Terwijl mijn moeder zich frustreerde over het uiterlijk van de zigzag steek, ragde ze lapje na lapje door de machine. Toen was ze tevreden en bleven er nog vier lappen stof voor mij over. Twee grote, twee kleine.
'Als nou de draad er zonder mij uit gaat, weet je nu hoe het moet. Als er iets vast blijft zitten, dan moet je niet gaan trekken, maar stoppen en dan los ik het wel op als ik thuis ben.'
Nou, zo ver zou het toch niet komen? Soepel liet ik mijn eerste lapje door de machine lopen. Toppie.
Lapje twee ging ook wel goed, totdat ik op een hoekje kwam. Bij het draaien bleef het een beetje hangen, maar ik dacht 'gewoon even door die machine heen raggen, komt het vast goed. Opeens kwamen er vier in plaats van 2 draden uit de machine. Ik knipte het werk af en probeerde we boel te repareren. Toen kwamen er drie draden uit de machine. Toen haalde ik het spoeltje er maar uit, deed alles zoals het hoorde en toen kwamen er 0 draden uit de machine. Top.
Na een kwartier kloten besloot ik maar niet meer verder te pielen aan het stukje Zwitsers vakwerk.
'Dan maar wachten tot mamma thuis komt', verzuchtte ik.

Nog geen man over boord natuurlijk. Stelde het werk aan mijn onderzoek nog een uur uit door onzinnige Youtube filmpjes te kijken en schreef daarna weer een klein deel af. Om toch nog iets leuks te doen vandaag, besloot ik zelf ontbijtkoek te maken.
Ik koop sinds kort de honingkoek van de Ecoplaza, maar die is duur. Plus, de dichtstbijzijnde Ecoplaza is dertig kilometer verderop. Een simpel uitziend recept op het internet zag er wel de moeite waard uit.

Hoopvolle start

 

• 250 gram roggemeel
• 200 gram melk
• 1 ei
• 100 gram honing
• 2 eetlepels appelstroop
• 2 theelepels baking soda
• snufje zout
• 2 eetlepels koekkruiden

Hmmm.. ?

Roggemeel had ik niet, baking soda ook niet. Nu hadden we wel zelfrijzend bakmeel in huis en aangezien dat een combinatie van meel en rijsmiddel is, leek mij dat wel geschikt. We hadden nog maar 90 gram, dus de rest heb ik bijgevuld met bloem, want dat na veelvuldig onderzoek met behulp van google kwam ik erachter dat dat ook meel is.
Ik had nog 60 gram honing, dus ik besloot gewoon een extra lepel appelperenstroop bij het mengsel te gooien.
Dat geheel begon ik te roeren met een garde. Dat was dom, want ik had een grote meelbal die na drie keer roeren vast bleef zitten. Klopte dat los, pakte een mixer en ging wat roerend. De boel in een cakeblik gegooid en voor 50 minuten in een oven van 175 graden geduwd. Nog wat rozijntjes erop gegooid, hoppa!
Nu weet ik dat het gebruikelijk is om te delen op je blog over hoe lekker het wel niet was en hoe trots je wel niet op jezelf bent dat je dit hebt gedaan en hoe makkelijk het was, maar toen ik na 50 minuten mijn cakeblik uit de oven trok was trots niet het eerste wat in mij op kwam.
Ik keek naar het zielige hoopje, niet gerezen cake. Het arme, 1/3 gebruikte cakeblik. Knalde het blik op het fornuis en keek naar de verpieterde rozijntjes bovenop.
Ach ja, het gaat niet om het uiterlijk, als het maar lekker smaakt. Altijd als iets breekt of scheurt in de oven zegt mijn moeder ook altijd 'ach joh, in je mond gaat het toch kapot.'
Ik sneed een lekkere, warme plak af, bracht het na wat blazen naar mijn mond toe en nam een hap.
Wat. Een. Aanfluiting.

Wat. Een. Schoonheid.

Ik heb verdorie kommen en gardes staan afwassen voor deze troep. Smakeloze substantie die net niet naar iets smaakt. Mijn vader geeft altijd hetzelfde compliment aan eten; 'het was warm.'
Nou, meer heb ik er ook niet over te zeggen. Het was warm.
URGH.
Dus ik ging op de bank zitten en apathisch tv kijken. Nu is er niks deprimerender dan overdag televisie kijken en naar twintigers te kijken die naar elkaar schreeuwen bij een MTV datingshow, maar iets maakt dat ik bleef kijken. Chagrijnig struinde ik de kasten af, op zoek naar iets te eten wat geen suiker was en iets anders was dan die eeuwige kaas die ik eet, plofte weer neer op de bank. Twee uur later keek ik op uit mijn mijmeringen. Net voordat ik wegzakte in een combinatie van verveling,  zelfmedelijden en walging, besloot ik de tv uit te zetten.
Ik had het tenminste wel geprobeerd. Bovendien was vandaag niet zo slecht. Het weer buiten was niet verschrikkelijk. Misschien zou ik daar mijn boekje wel kunnen lezen. Misschien zou dat helpen.
Ik had het tenminste wel geprobeerd.